Massacre on Aisle 12

اگر به دنبال یک کمدی سیاه با رگه‌هایی از وحشت هستید که در شب کریسمس اتفاق می‌افتد و پر از شخصیت‌های عجیب و غریب است، «قتل‌عام در راهروی ۱۲» می‌تواند انتخاب خوبی باشد. این فیلم با لحنی شوخ و گاهی بی‌پرده، کلیشه‌های ژانر را به سخره می‌گیرد و با دیالوگ‌های تند و موقعیت‌های غیرمنتظره، مخاطب را سرگرم می‌کند. بازی بازیگران، به‌خصوص در به تصویر کشیدن شخصیت‌های دمدمی‌مزاج و طمع‌کار، قابل قبول است و ریتم فیلم اجازه نمی‌دهد خسته‌کننده شود.

قدرت اصلی فیلم در ترکیب جسورانه ژانرها و فضاسازی خاص آن نهفته است. ترکیب فضای شاد و تعطیلات کریسمس با جنایت و طمع، کنتراستی جذاب ایجاد می‌کند. کارگردانی سعی کرده است با استفاده از نماهای نزدیک و تدوین نسبتاً سریع، حس تعلیق را حفظ کند، هرچند گاهی فیلمبرداری در خدمت ارتقاء کیفیت بصری نیست. با این حال، روحیه سرکش و عدم ترس فیلم از پرداختن به موضوعات بزرگسالانه و زبان تند، آن را از کارهای مشابه متمایز می‌کند.

«قتل‌عام در راهروی ۱۲» در ژانر کمدی-وحشت (Horror Comedy) قرار می‌گیرد، اما رویکرد آن بیشتر به سمت کمدی سیاه و حتی اسلپ‌استیک متمایل است. این فیلم سعی دارد با ایجاد موقعیت‌های خنده‌دار از دل موقعیت‌های ترسناک و جنایی، تجربه‌ای منحصربه‌فرد ارائه دهد. الهام‌گیری از فیلم‌های اسلشر کلاسیک و همچنین فیلم‌های کمدی با طعم تاریک، در تار و پود روایت آن دیده می‌شود. این ترکیب، فضایی پر هرج و مرج و در عین حال سرگرم‌کننده را برای مخاطب رقم می‌زند.

این فیلم با تکیه بر طنز سیاه و شخصیت‌پردازی‌های اغراق‌شده، سعی در سرگرم کردن مخاطب دارد. دیالوگ‌های تند و گاهی بی‌ادبانه، همراه با موقعیت‌های کمدی که از دل خشونت و طمع برمی‌خیزد، از نقاط قوت آن محسوب می‌شود. اگر به دنبال فیلمی هستید که در عین سرگرم‌کننده بودن، کمی هم شما را به فکر فرو ببرد (هرچند سطحی)، این فیلم می‌تواند رضایت‌بخش باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «The Interview» (۲۰۱۴) را برای طنز جسورانه و موقعیت‌های غیرمنتظره، «Tucker & Dale vs. Evil» (۲۰۱۰) را برای کمدی وحشت خلاقانه و «Seven Psychopaths» (۲۰۱۲) را برای ترکیب سیاه طنز و خشونت تجربه کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.