Gangster

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در سینمای گنگستری هند هستید و علاقه‌مند به دیدن فیلم‌هایی با سبک بصری خاص و اتمسفر سنگین هستید، «گنگستر» می‌تواند گزینه‌ای برای بررسی باشد. این فیلم شاید در روایت داستان و توسعه شخصیت‌ها ضعف‌هایی داشته باشد، اما از نظر بصری و فضاسازی، تلاش‌هایی جسورانه انجام داده که ممکن است برای برخی مخاطبان جذاب باشد. بازی ماموتّی در نقش اصلی، با وجود محدودیت‌های فیلمنامه، همچنان قابل توجه است.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و سبک بصری آن نهفته است. کارگردان با الهام از آثار تارانتینو و بازی‌های ویدیویی، سعی در ایجاد یک تجربه سینمایی خاص داشته است. فیلمبرداری در برخی سکانس‌ها چشم‌نواز است و موسیقی متن نیز در خدمت ایجاد اتمسفر فیلم قرار گرفته است. با این حال، این نقاط قوت تا حدی تحت‌الشعاع ضعف‌های فیلمنامه، ریتم کند در برخی قسمت‌ها و عدم توسعه کافی شخصیت‌ها قرار می‌گیرند. بازی بازیگران مکمل نیز در حد متوسط ارزیابی می‌شود و گاهی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد.

«گنگستر» در ژانر اکشن-تریلر جنایی قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند تا با الهام از فیلم‌های گنگستری غربی، سبکی تازه را در سینمای مالایالام ارائه دهد. این فیلم سعی دارد تا تصویری خشن و واقع‌گرایانه از دنیای زیرزمینی ارائه دهد، اما گاهی در دام کلیشه‌ها و اغراق‌گرایی می‌افتد. مقایسه آن با آثاری چون «بیل را بکش» (Kill Bill) نشان‌دهنده‌ی جاه‌طلبی کارگردان در خلق اثری متفاوت است، هرچند که نتیجه نهایی فاصله‌ی زیادی با آن آثار دارد.

با وجود نقدهای منفی و امتیاز پایین در سایت‌های مرجع، «گنگستر» تجربه‌ای است که می‌تواند برای علاقه‌مندان به سینمای تجربی و سبک‌گرا جذاب باشد. این فیلم نشان می‌دهد که سینمای هند، به خصوص سینمای جنوب، در حال آزمون و خطا برای یافتن راه‌های جدید روایت و بصری است. اگرچه «گنگستر» در این مسیر موفقیت کامل را کسب نکرده، اما جسارت آن در شکستن قالب‌های رایج قابل تقدیر است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «پالپ فیکشن» (Pulp Fiction) و «راننده تاکسی» (Taxi Driver) را نیز تماشا کنید که در پرداخت به شخصیت‌های خاکستری و فضاهای خشن، تجربه‌های موفقی بوده‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.