Cross Wars

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و شاید کمی نوستالژیک از فیلم‌های اکشن دهه ۹۰ میلادی هستید، «نبرد صلیب» می‌تواند گزینه‌ای برای سرگرمی سطحی باشد. حضور بازیگرانی چون برایان اوستین گرین، وینی جونز، دنی ترژو و تام سایزمور، شاید برای طرفداران این چهره‌ها جذاب باشد، هرچند که انتظار بازی‌های درخشان از آن‌ها نباید داشت. این فیلم بیشتر برای کسانی است که به دنبال تماشای یک اثر سرگرم‌کننده و بدون پیچیدگی‌های عمیق هستند.

قدرت اصلی این فیلم در جمع کردن بازیگرانی است که سابقه حضور در فیلم‌های اکشن و پرطرفدار را دارند. وینی جونز به عنوان شخصیت منفی و دنی ترژو، همواره می‌توانند حضوری تأثیرگذار داشته باشند. اما در «نبرد صلیب»، این پتانسیل به خوبی شکوفا نشده و بیشتر شاهد تکرار کلیشه‌ها هستیم تا نوآوری. فیلمنامه و کارگردانی نتوانسته‌اند از این داشته‌ها به نحو احسن استفاده کنند.

«نبرد صلیب» در ژانر اکشن فانتزی قرار می‌گیرد، اما بیشتر به سمت اکشن با چاشنی عناصر ماورایی گرایش دارد. فانتزی داستان بیشتر در تقابل شخصیت‌ها و انگیزه‌هایشان نمود پیدا می‌کند تا در جلوه‌های بصری یا خلق دنیایی خیالی. ریتم فیلم در بخش‌هایی کند می‌شود و تمرکز بیش از حد بر دیالوگ‌ها، از هیجان اکشن آن کاسته است. با این حال، تلاش‌هایی برای فضاسازی در شهر لس آنجلس به چشم می‌خورد.

این فیلم سعی دارد تا با استفاده از نام‌های آشنا و داستانی که پتانسیل درگیری‌های هیجان‌انگیز را دارد، مخاطب را جذب کند. اما در نهایت، به دلیل ضعف در فیلمنامه، بازی‌های نه چندان قوی و جلوه‌های ویژه متوسط، بیشتر از آنچه که باید، به مخاطب خود لطمه می‌زند. شاید تنها نکته مثبت، تلاش برای ارائه یک روایت نسبتاً سرراست باشد که برای مخاطبان خاصی قابل تحمل است.

اگر از علاقه‌مندان فیلم‌های اکشن با حضور بازیگران آشنا هستید و به دنبال آثاری با ریتم مشابه و درگیری‌های فیزیکی هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «جان‌سخت» (Die Hard)، «نقطه شکست» (Point Break) و «نگهبان» (The Bodyguard) را تماشا کنید.

این فیلم بخشی از مجموعه «کراس» (Cross) است. برای درک بهتر داستان و شخصیت‌ها، پیشنهاد می‌شود ابتدا فیلم «کراس» (Cross) محصول سال ۲۰۱۱ را تماشا کنید.