Frankenstein Meets the Wolf Man

اگر دلتنگ فضای فیلم‌های کلاسیک هیولایی یونیورسال هستید و از تماشای تقابل شخصیت‌های نمادین سینما لذت می‌برید، این فیلم ارزش دیدن دارد. «فرانکنشتاین با گرگینه» با وجود ضعف‌هایش، فضاسازی خوبی دارد و لون چنی جونیور بار دیگر در نقش لری تالبوت، بار درام فیلم را به دوش می‌کشد. تقابل او با موجود فرانکنشتاین، هرچند با بازی بلا لاگوسی که چندان در نقش خود راحت به نظر نمی‌رسد، جذابیت‌های خاص خود را دارد و تماشای آن برای علاقه‌مندان به تاریخ سینمای وحشت، تجربه‌ای نوستالژیک خواهد بود.

قوت اصلی فیلم در ایده جسورانه‌اش برای پیوند دادن دو فرانچایز محبوب و همچنین حضور لون چنی جونیور است که نقش خود را با تمام وجود ایفا می‌کند. فیلمبرداری و دکورهای استودیویی یونیورسال نیز همچنان چشم‌نواز هستند و به فضاسازی کمک شایانی می‌کنند. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار سردرگمی می‌شود و ریتم فیلم در بخش‌هایی کند می‌شود. همچنین، نمایش شخصیت فرانکنشتاین، خصوصاً با بازی بلا لاگوسی، آن‌طور که باید، قدرتمند و تاثیرگذار از آب درنیامده است.

این فیلم در ژانر وحشت فانتزی قرار می‌گیرد، اما ریشه‌های آن عمیقاً در سنت فیلم‌های علمی-تخیلی و ترسناک دهه چهل میلادی است. «فرانکنشتاین با گرگینه» بخشی از موج فیلم‌های هیولایی است که یونیورسال در آن دوران تولید می‌کرد و سعی داشت با ترکیب شخصیت‌های محبوب خود، مخاطبان را دوباره به سینماها بکشاند. این فیلم، نقطه عطفی در این فرانچایزها محسوب می‌شود، چرا که برای اولین بار دو هیولای کلاسیک یونیورسال را در کنار هم قرار داد.

تماشاگران با دیدن این فیلم، شاهد یکی از اولین تلاش‌های موفق در زمینه «کِراش‌اَوِر» (Cross-over) در سینمای وحشت خواهند بود. این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه استودیوها می‌توانستند با ترکیب شخصیت‌های پرطرفدار، داستان‌های جدیدی خلق کنند. همچنین، این اثر، جایگاه لون چنی جونیور را به عنوان یکی از ستاره‌های اصلی فیلم‌های هیولایی تثبیت کرد و پایه‌ای برای فیلم‌های مشابه در آینده بنا نهاد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «مومیایی» (۱۹۴۳) و «مرد نامرئی علیه مرد گرگ» (۱۹۴۴) را نیز تماشا کنید تا ادامه‌ی این دنیای مشترک هیولایی را دنبال کنید.

این فیلم دنباله‌ی مستقیم «شبح فرانکنشتاین» (۱۹۴۲) و «گرگینه» (۱۹۴۱) است. برای درک بهتر داستان لری تالبوت، تماشای «گرگینه» و سپس «شبح فرانکنشتاین» توصیه می‌شود.