Although perhaps without foresight, Gubara seemingly set out to capture a historic picture of a city that today has completely vanished. He reveals to us the livelier place that Khartoum was before fateful circumstances turned it into a tough, surviving shell of its former self. AKA: Khartoum 1960
«خرطوم ۱۹۶۰» ساختهی گادالا گوبارا، بیش از آنکه یک فیلم مستند صرف باشد، پنجرهای است به گذشتهای گمشده. گوبارا با دوربین خود، شهری پرجنبوجوش و زنده را به تصویر میکشد که امروز دیگر اثری از آن باقی نمانده است. فیلم، بدون اتکا به روایتهای پیچیده یا دیالوگهای فراوان، تصویری صادقانه از زندگی روزمره، معماری و روح حاکم بر خرطوم در دههی شصت میلادی ارائه میدهد. این نگاه نوستالژیک، حسرت فقدان آنچه را که دیگر وجود ندارد، بر دل بیننده میگذارد.
اگر به دنبال تجربهای بصری و تأملبرانگیز هستید که شما را به قلب تاریخ سودان ببرد، «خرطوم ۱۹۶۰» انتخابی درخشان است. این فیلم فرصتی استثنایی برای دیدن شهری است که در گذر زمان و حوادث، چهرهاش دگرگون شده. تماشای آن، سفری است به دنیایی فراموششده و گامی است برای درک بهتر تحولات اجتماعی و فرهنگی که بر جوامع گذار میکنند. فیلمبرداری گوبارا، با وجود امکانات زمان خود، توانسته است فضایی ملموس و زنده خلق کند.
قوت اصلی این اثر، در سادگی و صداقت آن نهفته است. گوبارا از زوائد پرهیز کرده و مستقیماً به سراغ ثبت تصویری از واقعیت رفته است. شاید نبود یک فیلمنامه کلاسیک یا بازیگران حرفهای، برای برخی بینندگان نقطه ضعف تلقی شود، اما در اینجا، همین فقدانها به فیلم اصالت میبخشد. ریتم فیلم، آرام و متفکرانه است و به بیننده فرصت میدهد تا با دقت به جزئیات بصری توجه کند و ارتباطی عمیقتر با سوژه برقرار سازد.
«خرطوم ۱۹۶۰» در ژانر مستند کوتاه جای میگیرد، اما ماهیت آن فراتر از طبقهبندیهای معمول است. این فیلم را میتوان در دستهی فیلمهای اتنوگرافیک یا مستندهای تاریخی-اجتماعی قرار داد. کارگردان با نگاهی مستندگونه، تلاش کرده تا تصویری از یک مقطع زمانی خاص و یک مکان جغرافیایی منحصر به فرد را ثبت کند. فیلمنامه در اینجا بیشتر به شکل بصری روایت میشود و فیلمبرداری نقش کلیدی در انتقال پیام و فضاسازی دارد.
تماشای «خرطوم ۱۹۶۰» درک ما را از اهمیت ثبت تاریخ به شیوههای مختلف افزایش میدهد. این فیلم نشان میدهد که چگونه یک اثر سینمایی، حتی در قالب یک فیلم کوتاه و بدون جلوههای ویژه، میتواند به سندی ارزشمند برای نسلهای آینده تبدیل شود. فضاسازی فیلم، حس نوستالژی و اندوهی توأم با زیبایی را در مخاطب برمیانگیزد و او را به تفکر دربارهی تغییر و پایداری دعوت میکند.
اگر از این فیلم لذت بردید و به مستندهایی با رویکرد تاریخی و اجتماعی علاقهمندید، تماشای فیلمهایی چون «ما که باقی میمانیم» (We Who Remain) ساختهی سال ۲۰۱۷ که به تحولات اجتماعی در سودان میپردازد، یا «سفر به سرزمین سیاه» (The Zar) ساختهی ۱۹۸۳ که به جنبههای فرهنگی سودان میپردازد، میتواند تجربهی شما را کاملتر کند.
این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.
کارگردان
