Kipps

اگر به دنبال درامی انسانی با رگه‌های کمدی هستید که به مسائل اجتماعی و شخصی با نگاهی温 (warm) و همدلانه بپردازد، «کیپس» انتخاب مناسبی است. بازی مایکل ردگریو در نقش کیپس، به‌خوبی معصومیت، سردرگمی و تلاش او برای انطباق با شرایط جدید را به تصویر می‌کشد. کارگردانی کارول رید، با وجود قدمت فیلم، فضاسازی خوبی را ایجاد می‌کند و ریتم روایت، مخاطب را با خود همراه می‌سازد. این فیلم فرصتی است تا با اثری کلاسیک از سینمای بریتانیا آشنا شوید که به موضوعاتی جهانی می‌پردازد.

نقاط قوت اصلی فیلم در بازی روان مایکل ردگریو و پرداخت چندلایه‌ی شخصیت کیپس است. او شخصیتی قابل همذات‌پنداری است که با وجود اشتباهاتش، مخاطب را با خود همراه می‌کند. همچنین، فیلمنامه به‌خوبی تضاد بین دنیای کیپس قبل و بعد از ارثیه را نشان می‌دهد و چالش‌های او را در برقراری ارتباط با اطرافیان و درک جایگاه جدیدش، به شکلی باورپذیر به تصویر می‌کشد. فیلمبرداری نیز به خوبی حال و هوای آن دوران را منتقل می‌کند.

«کیپس» در ژانر کمدی-درام طبقه‌بندی می‌شود، اما بار درام و نگاه اجتماعی آن قوی‌تر است. این فیلم به سنت داستان‌های «از فرش تا عرش» تعلق دارد، اما با نگاهی واقع‌گرایانه‌تر به محدودیت‌های اجتماعی و روانی که ثروت ناگهانی می‌تواند ایجاد کند، می‌پردازد. این اثر یادآور فیلم‌های چارلز دیکنز است، اما با لحنی خاص سینمای بریتانیا و کارگردانی کارول رید.

تماشای «کیپس» به شما این امکان را می‌دهد که با یکی از آثار مهم کارول رید، کارگردان نامدار سینمای بریتانیا، پیش از ساخت شاهکارهایش آشنا شوید. همچنین، با فیلمنامه‌ای اقتباسی از اچ. جی. ولز، نویسنده‌ی برجسته‌ی ادبیات علمی-تخیلی و اجتماعی، روبرو می‌شوید که نشان می‌دهد چگونه می‌توان از یک رمان به اثری سینمایی جذاب و انسانی تبدیل کرد. این فیلم بینشی نسبت به سینمای دوران جنگ جهانی دوم و دغدغه‌های اجتماعی آن دوران ارائه می‌دهد.

اگر از حس و حال و داستان «کیپس» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «یک سال استراحت و آرامش» (My Year Of Rest And Relaxation) را به دلیل مضامین مشابه تلاش برای تغییر هویت، یا «مرد پیچیده‌ی من» (That Complicated Guy) را به خاطر پرداخت به شخصیت‌های سردرگم و درام‌های انسانی‌شان بررسی کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.