Hellzapoppin'

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و خارج از چارچوب‌های معمول کمدی هستید، «هِل‌زاپوپین» را نباید از دست داد. این فیلم، انفجاری از خلاقیت و جنون است که با ریتم تند و شوخی‌های بی‌وقفه، حتی پس از گذشت بیش از هشتاد سال، همچنان می‌تواند مخاطب را سرگرم کند. بازی‌های اغراق‌شده، جلوه‌های ویژه کمدی که برای آن دوران قابل توجه بودند، و حس و حال کلی فیلم که یادآور نمایش‌های وودویل پرهیاهو است، تجربه‌ای منحصر به فرد را ارائه می‌دهد. «هِل‌زاپوپین» نمایشی است از اینکه چگونه می‌توان با شکستن قوانین، سرگرمی خالص و بی‌پرده خلق کرد.

قدرت اصلی «هِل‌زاپوپین» در جسارت و نوآوری آن نهفته است. کارگردانی هـ. سی. پاتر به خوبی توانسته انرژی و بی‌نظمی نمایش صحنه‌ای اولسن و جانسون را به فیلم منتقل کند. فیلم فیلمنامه خطی و متعارفی ندارد؛ در عوض، مجموعه‌ای از سکانس‌های کمدی مستقل را به هم پیوند می‌زند که هدفشان صرفاً خنده است. بازیگران، به ویژه اولسن و جانسون، با انرژی فراوان خود، بار اصلی کمدی را به دوش می‌کشند و مارتا ری نقش خود را با تمام توان ایفا می‌کند. فیلمبرداری و تدوین نیز در خدمت سرعت و شوخی‌های بصری فیلم است و به خوبی توانسته حس هرج و مرج کنترل‌شده را منتقل کند.

«هِل‌زاپوپین» در ژانر کمدی-موزیکال طبقه‌بندی می‌شود، اما در عمل فراتر از این تعاریف است. این فیلم عناصر کمدی اسلپ‌استیک، کمدی بزن‌بهادر، و حتی عناصری از کمدی سورئال و ابزورد را در خود جای داده است. رقص و آوازهای فیلم، اگرچه بخشی از ژانر موزیکال هستند، اما اغلب به شکلی غیرمنتظره و در خدمت پیشبرد کمدی به کار گرفته شده‌اند. این ترکیب نامتعارف، فیلم را به اثری خاص تبدیل کرده که نمی‌توان آن را به سادگی در یک دسته جای داد. تأثیر نمایش‌های وودویل و برادوی در تار و پود فیلم موج می‌زند.

تماشای «هِل‌زاپوپین» درک تازه‌ای از تاریخ کمدی سینما و امکانات روایی آن به ما می‌دهد. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با تکیه بر خلاقیت و شکستن کلیشه‌ها، آثاری سرگرم‌کننده و ماندگار خلق کرد. درک طنز خاص اولسن و جانسون، که بر پایه شوخی‌های سریع، بداهه‌پردازی و تعامل مستقیم با تماشاگر استوار است، یکی از دستاوردهای تماشای این فیلم است. همچنین، با توجه به سال ساخت فیلم، تلاش برای ایجاد جلوه‌های ویژه کمدی و تکنیک‌های فیلمبرداری نوآورانه، قابل توجه است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های کمدی پرانرژی و سورئال مانند «کله‌خراب» (Airplane!) یا آثار کمدی موزیکال پر زرق و برق دهه چهل میلادی را نیز امتحان کنید. همچنین، اگر به دنبال کمدی‌هایی با شکستن دیوار چهارم هستید، «دیوید کاپرفیلد» (The Personal History of David Copperfield) با رویکردی متفاوت می‌تواند جالب باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.