Antibirth

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی متفاوت و خارج از جریان اصلی هستید، «آنتی‌برث» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. حضور ناتاشا لیان و کلویی سِوینی در نقش‌هایی که به نظر می‌رسد کاملاً برایشان نوشته شده، یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است. شیمی بین این دو بازیگر و اجرای قدرتمندشان، حتی در تاریک‌ترین لحظات فیلم، حس تازگی و اصالت را منتقل می‌کند. این فیلم برای کسانی که از فضاهای سورئال، کمدی سیاه و کمی خشونت بصری لذت می‌برند، تماشایی است.

قدرت اصلی «آنتی‌برث» در فضاسازی منحصر به فرد و بازی‌های گیرا، به‌ویژه از سوی ناتاشا لیان است. کارگردانی دنی پرز با استفاده از رنگ‌های نئونی و تصاویری تیره، جهانی کابوس‌وار و در عین حال جذاب را خلق کرده است. فیلمنامه، با وجود پیچیدگی‌هایش، تلاش می‌کند تا مضامینی چون اعتیاد، هویت و واقعیت را مورد کاوش قرار دهد، هرچند گاهی در رسیدن به انسجام کامل در روایت ناکام می‌ماند. ریتم فیلم ممکن است برای برخی کند و برای عده‌ای دیگر، متناسب با فضای وهم‌آلودش باشد.

«آنتی‌برث» در قلمرو سینمای مستقل و تجربی قرار می‌گیرد و به راحتی در یک ژانر خاص نمی‌گنجد. این فیلم با تلفیق عناصر ترسناک بدنی (body horror)، علمی-تخیلی سورئال و کمدی تلخ، تجربه‌ای غریب و غیرقابل پیش‌بینی را ارائه می‌دهد. فضاسازی فیلم یادآور آثار مولفانی است که از شکستن کلیشه‌ها و ایجاد فضاهای بصری خاص ابایی ندارند. این اثر بیشتر به خاطر اتمسفر و بازی‌هایش مورد توجه قرار می‌گیرد تا یک داستان سرراست و منطقی.

تماشای «آنتی‌برث» تجربه‌ای است که شما را وادار به فکر کردن می‌کند. این فیلم با شخصیت‌های به‌یادماندنی و دنیای بصری خاص خود، در ذهن مخاطب باقی می‌ماند. اگرچه ممکن است در پایان همه پرسش‌هایتان بی‌پاسخ بماند، اما جذابیت آن در همین ابهام و غوطه‌ور شدن در دنیای دیوانه‌وار شخصیت‌ها نهفته است. این فیلم، به خصوص برای علاقه‌مندان به سینمای خاص و غیرمتعارف، یک اثر قابل توجه است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «کودکان در برابر بیگانگان» (Kids vs. Aliens) را برای فضایی شبیه به هم و «جیکوب سلم» (Jacob's Ladder) را برای پیچیدگی‌های روانی و فضای وهم‌آلودش تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.