Saint Bernard

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و خارج از چارچوب سینمای جریان اصلی هستید، «سنت برنارد» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. این فیلم برای علاقه‌مندان به ژانر وحشت سورئال، فیلم‌های تجربی و آن‌هایی که از دستاوردهای بصری و فضاسازی‌های غریب لذت می‌برند، اثری قابل تأمل است. تماشای آن شبیه به قدم گذاشتن در یک تابلوی نقاشی کابوس‌وار است که در آن منطق جای خود را به احساس و تصویر داده است. این اثر برای کسانی که از سینمای «بی‌شرم» (Begotten) یا کارهای دیوید لینچ لذت می‌برند، می‌تواند تازگی داشته باشد.

نقطه قوت اصلی «سنت برنارد» در خلاقیت بصری و جلوه‌های عملی آن نهفته است. طراحی صحنه، گریم‌ها و موجودات عجیب و غریب فیلم، همگی نشان از دست و پنجه نرم کردن کارگردان با محدودیت‌ها و خلق تصاویری به یاد ماندنی در ژانر وحشت دارند. با این حال، فقدان یک روایت قوی و قابل درک، ممکن است برای برخی مخاطبان خسته‌کننده باشد. ریتم فیلم گاه کند و گاه پرشتاب است و فیلمنامه در تلاش برای بیان مفاهیم انتزاعی، از انسجام داستانی غافل می‌شود. بازی بازیگران نیز بیشتر در خدمت فضاسازی و تجسم حالات روحی شخصیت اصلی است تا ارائه یک پرفورمنس دراماتیک کلاسیک.

«سنت برنارد» در ژانر فانتزی و وحشت قرار می‌گیرد، اما در دسته‌بندی‌های رایج نمی‌گنجد. این فیلم بیشتر به سمت سینمای آوانگارد و سورئال گرایش دارد. عناصر وحشت در آن بیشتر ریشه در اضطراب روانی و تصاویر وهم‌آلود دارد تا جامپ‌اسکرها یا خشونت عریان. فضاسازی فیلم، که ترکیبی از وهم، جنون و تاریکی است، به غرق شدن مخاطب در دنیای آشفته شخصیت اصلی کمک می‌کند. فیلمبرداری نیز در خدمت این فضاسازی قرار گرفته و با زاویه‌های دید غیرمعمول و نورپردازی‌های خاص، حس ناخوشایندی را القا می‌کند.

این فیلم به خاطر جسارتش در شکستن قالب‌های روایی و بصری قابل تقدیر است. بارتولوس نشان داده که می‌توان با استفاده از جلوه‌های عملی و تکیه بر خلاقیت، آثاری منحصر به فرد خلق کرد که مخاطب را به چالش بکشند. «سنت برنارد» تجربه‌ای است که می‌تواند دیدگاه شما را نسبت به آنچه سینما می‌تواند باشد، گسترش دهد. اگرچه ممکن است همه از آن لذت نبرند، اما قطعاً اثری نیست که به راحتی فراموش شود و ارزش یک بار تماشا را برای علاقه‌مندان به سینمای خاص دارد.

اگر از تجربه‌ی سورئال و بصری «سنت برنارد» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «مریخی» (The Man Who Fell to Earth) اثر نیکلاس روگ با فضاسازی علمی-تخیلی و شخصیت‌های عجیب، «کابوس اریک کلاو» (The Nightmare of the Wolf) ساخته‌ی آری استر با اتمسفر ترسناک و روانی، و یا «کیک‌لاروس» (Kekelicious) ساخته‌ی خود بارتولوس را امتحان کنید که در فضایی مشابه قرار دارد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.