The Atticus Institute

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که فراتر از جامپ‌اسکرهای معمول باشد، «انستیتو آتیکوس» می‌تواند انتخاب خوبی باشد. سبک مستندگونه فیلم و بازی‌های باورپذیر بازیگران، به خصوص در نقش زن تسخیر شده، حس غرق‌شدگی را در داستان افزایش می‌دهد. این فیلم برای کسانی که از داستان‌های تسخیر جن‌گیرانه و توطئه‌های دولتی لذت می‌برند، جذاب خواهد بود.

قدرت اصلی فیلم در سبک روایی آن نهفته است. فیلمبرداری به سبک مستند و استفاده از تصاویر آرشیوی، حس واقعی بودن را به شدت تقویت می‌کند. بازیگران نیز در ایفای نقش‌های خود، به ویژه در صحنه‌های مصاحبه، بسیار خوب عمل کرده‌اند و توانسته‌اند باورپذیری لازم را به داستان ببخشند. ریتم فیلم در برخی بخش‌ها ممکن است کمی کند باشد، اما در نهایت به فضاسازی مؤثر فیلم کمک می‌کند.

«انستیتو آتیکوس» در ژانر وحشت با زیرشاخه‌های تسخیر جن‌گیرانه و فیلم‌های فرمت یافته (found footage) قرار می‌گیرد، اما با رویکردی شبه‌مستند (mockumentary) خود، از کلیشه‌های رایج فاصله می‌گیرد. این فیلم به جای ترساندن با صحنه‌های ناگهانی، بر ایجاد وحشتی روانی و اتمسفریک تمرکز دارد. کارگردانی کریس اسپارلینگ در این سبک، نویدبخش است و فضایی وهم‌آلود و پر از تعلیق خلق می‌کند.

این فیلم با ارائه داستانی که به ظاهر بر اساس وقایع واقعی شکل گرفته، مخاطب را درگیر می‌کند. ایده تسلیح قدرت‌های فراطبیعی توسط دولت، لایه‌ای از توطئه را به داستان اضافه می‌کند که جذابیت آن را دوچندان می‌سازد. بازی رای کیهیلدت در نقش زن تسخیر شده، یکی از نقاط قوت برجسته فیلم است و توانسته جنون و ترس را به خوبی منتقل کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «جن‌گیر» (The Exorcist)، «فعالیت فراطبیعی» (Paranormal Activity) و «[REC]» را نیز تماشا کنید که هر کدام به سبک خود، تجربه‌های ترسناکی را ارائه می‌دهند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.