Amityville Backrooms

اگر از طرفداران پروپاقرص ژانر وحشت هستید و به دنبال تجربه‌هایی هستید که بر روانشناسی ترس و اضطراب تکیه دارند، «خانه‌های خالی آمیتیویل» ممکن است کنجکاوی شما را برانگیزد. ایده «بک‌رومز» که در آن مکانی آشنا به فضایی کابوس‌وار و غیرقابل فرار تبدیل می‌شود، پتانسیل بالایی برای ایجاد حس ناامنی و وحشت دارد. این فیلم برای کسانی که به دنبال فضاسازی‌های وهم‌آلود و درک سازوکارهای روانی گیر افتادن در مکانی ناشناخته هستند، می‌تواند تماشایی باشد.

نقاط قوت اصلی این فیلم در ایده مرکزی آن نهفته است؛ ادغام مفهوم «بک‌رومز» با تاریخچه «آمیتیویل» می‌تواند نویدبخش باشد. فضاسازی و ایجاد حس انزوا و سردرگمی، اگر به درستی اجرا شود، می‌تواند دستاورد مهمی برای این اثر باشد. با این حال، با توجه به امتیاز پایین و نظرات کاربران، به نظر می‌رسد این پتانسیل به طور کامل بالفعل درنیامده و فیلم در اجرای ایده‌های خود با چالش‌های جدی روبرو بوده است.

«خانه‌های خالی آمیتیویل» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند تا با الهام از مفهوم محبوب «بک‌رومز» که در فضای اینترنت شکل گرفته، ترس را به شکلی مدرن و روانشناختی به تصویر بکشد. این ژانر معمولاً بر ایجاد اضطراب، پارانویا و حس خفقان از طریق فضاهای تکرارشونده و ناشناخته تمرکز دارد. ترکیب این ایده با نام آشنای «آمیتیویل»، تلاشی برای جذب مخاطبان علاقه‌مند به هر دو سبک است.

این فیلم به لحاظ بصری تلاش می‌کند تا حس سردرگمی و تکرار را منتقل کند. فیلمبرداری در فضاهای داخلی محدود و تکراری، به همراه تدوین و ریتم کند، قصد دارد تا مخاطب را در تجربه شخصیت اصلی شریک کند. اگرچه بازی‌ها در حد متوسط ارزیابی می‌شوند، اما کارگردانی سعی در حفظ تنش و فضاسازی وهم‌آلود دارد، هرچند که در عمل با چالش‌هایی روبرو بوده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «پروژه جادوگر بلر» (The Blair Witch Project) را برای فضاسازی مبتنی بر ترس روانشناختی و «مکعب» (Cube) را برای ایده گرفتار شدن در فضایی مرموز و مرگبار تماشا کنید.

این فیلم بخشی از سری فیلم‌های «آمیتیویل» است، اما داستان مستقل خود را روایت می‌کند و نیازی به دیدن فیلم‌های قبلی این مجموعه ندارد.