U.S. Catman: Lethal Track

اگر به دنبال فیلمی هستید که بتواند شما را به شکلی غیرمنتظره بخنداند و از تماشای صحنه‌های اکشن بی‌منطق و شخصیت‌پردازی‌های اغراق‌آمیز لذت ببرید، «یو. اس. کتمَن» می‌تواند گزینه‌ای جالب باشد. این فیلم با بودجه‌ای محدود ساخته شده و این موضوع در جلوه‌های ویژه، لباس‌ها و حتی بازی بازیگران به وضوح دیده می‌شود. با این حال، همین کاستی‌ها باعث شده تا فیلم حال و هوایی کالت پیدا کند و برای علاقه‌مندان به آثار سینمایی عجیب و غریب، تماشایی باشد. فیلمبرداری و ریتم آن نیز در خدمت فضایی قرار دارد که بیشتر به آثار تلویزیونی کم‌هزینه دهه ۸۰ شباهت دارد تا یک فیلم سینمایی جدی.

قوت اصلی این فیلم شاید در همان ضعف‌های آشکار آن باشد. فیلمنامه فاقد منطق است و کارگردانی گادفری هو بیشتر بر ارائه صحنه‌های اکشن سریع و بدون دلیل تمرکز دارد. با این حال، همین بی‌منطقی در کنار دوبله افتضاح و بازی‌های نه‌چندان قوی، موقعیت‌های کمدی ناخواسته‌ای را خلق کرده که می‌تواند برای برخی تماشاگران جذاب باشد. در واقع، فیلم بیشتر به خاطر «بد بودن» خود مورد توجه قرار گرفته تا نقاط قوت سینمایی‌اش. فضاسازی فیلم نیز کاملاً تحت تأثیر محدودیت‌های تولید قرار دارد و حس و حالی تکراری را منتقل می‌کند.

«یو. اس. کتمَن» در ژانر اکشن و ماجراجویی قرار می‌گیرد، اما با چاشنی‌های عجیبی از ابرقهرمانی و هنرهای رزمی همراه است. این فیلم تلاشی است برای ترکیب عناصر مختلف سینمای اکشن هنگ کنگ با فرمول‌های رایج فیلم‌های ابرقهرمانی غربی، اما نتیجه نهایی به دلیل مشکلات ساختاری و روایی، بیشتر به یک اثر سردرگم و ناهماهنگ شبیه شده است. این فیلم در دورانی ساخته شد که سینمای هنگ کنگ در اوج خلاقیت بود، اما «کتمَن» به دلایلی نامعلوم، از این موج فاصله گرفته و مسیری متفاوت را طی کرده است.

تماشای این فیلم می‌تواند تجربه‌ای متفاوت و فراموش‌نشدنی باشد، به‌خصوص برای کسانی که به دنبال چیزهایی فراتر از روایت‌های استاندارد هستند. این فیلم ما را با کارگردانی مواجه می‌کند که ظاهراً هیچ محدودیتی را برای خود قائل نبوده و داستانی را روایت کرده که در آن گربه‌های رادیواکتیو به قهرمانان تبدیل می‌شوند و مبارزات بی‌دلیل بخش جدایی‌ناپذیر فیلم هستند. «یو. اس. کتمَن» به ما یادآوری می‌کند که گاهی اوقات، سینما می‌تواند تا چه حد غیرقابل پیش‌بینی و حتی پوچ باشد، و این خود می‌تواند لذت‌بخش باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثاری با همین حال و هوای اکشن بی‌منطق و کمدی ناخواسته هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم «مرد تاریکی» (Darkman) محصول ۱۹۹۰ را نیز تماشا کنید که به موضوع ابرقهرمانی با رویکردی تاریک‌تر می‌پردازد، و همچنین فیلم «ماسک» (The Mask) محصول ۱۹۹۴ که طنز و اکشن را با عناصر فراطبیعی ترکیب می‌کند. همچنین، آثار اولیه فیلمسازان هنگ کنگی مانند «پلیس آهنین» (Police Story) جکی چان می‌توانند سرگرمی مشابهی را ارائه دهند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.