The Mikado

تماشای «میکادو» تجربه‌ای دلنشین از سینمای کلاسیک موزیکال است. اگر به اپرت‌های گیلبرت و سالیوان علاقه‌مندید یا صرفاً به دنبال یک کمدی موزیکال خوش‌ساخت با آوازهای دلنشین و فضایی شاد هستید، این فیلم انتخاب مناسبی خواهد بود. بازی‌های گیرا، به‌ویژه از سوی اعضای گروه د'اولی کارت که در اجرای اپرت تخصص دارند، و همچنین فیلمبرداری رنگی (تکنیکالر) دوران طلایی هالیوود، از دلایل اصلی تماشای این اثر هستند.

قدرت اصلی فیلم در اجرای بی‌نظیر قطعات موسیقایی و بازی‌های درخشان بازیگران است که با شور و هیجان خاصی به ایفای نقش پرداخته‌اند. استفاده از تکنیکالر در آن دوران، جلوه‌ای بصری چشم‌نواز به فیلم بخشیده است. با این حال، برخی منتقدان به حذف بخش‌هایی از اپرت اصلی و تغییراتی که برای انطباق با سینما صورت گرفته، اشاره کرده‌اند. این تدوین، هرچند ریتم فیلم را تندتر کرده، اما ممکن است برای علاقه‌مندان وفادار اپرت، ناخوشایند باشد.

«میکادو» در ژانر کمدی موزیکال طبقه‌بندی می‌شود. این ژانر که در دوران طلایی سینما محبوبیت فراوانی داشت، ترکیبی از داستان‌سرایی، آواز، رقص و موقعیت‌های کمدی است. فیلم‌های این دوره اغلب با تمرکز بر سرگرمی مخاطب ساخته می‌شدند و «میکادو» نیز از این قاعده مستثنی نیست. کارگردانی شِرتزینگر تلاش کرده تا فضای صحنه‌ای اپرت را با سینما پیوند بزند و از قابلیت‌های دوربین برای پویاسازی روایت استفاده کند.

این فیلم به عنوان یکی از معدود آثار سینمایی برجسته از اپرت‌های گیلبرت و سالیوان، جایگاهی ویژه دارد. فیلمبرداری رنگی در سال ۱۹۳۹، خود یک دستاورد محسوب می‌شد و «میکادو» را به اثری دیدنی تبدیل کرده است. همچنین، حضور هنرمندان صاحب‌نام گروه د'اولی کارت، اصالت و کیفیت اجرای موسیقایی را تضمین می‌کند. با وجود برخی کاستی‌ها در تدوین، این فیلم همچنان به عنوان یک سند تاریخی و یک اثر سرگرم‌کننده ارزشمند است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «The Pirates of Penzance» (نسخه ۱۹۳۳) را نیز تماشا کنید که اقتباسی دیگر از اپرت‌های گیلبرت و سالیوان است و یا به سراغ موزیکال‌های کلاسیک هالیوودی مانند «Singin' in the Rain» (۱۹۵۲) بروید تا از فضایی شاد و آهنگین لذت ببرید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.