Each Dawn I Die

تماشای این فیلم برای علاقه‌مندان به درام‌های جنایی کلاسیک و فیلم‌های نوآر کهن، تجربه‌ای لذت‌بخش خواهد بود. حضور ستارگانی چون جیمز کاگنی و جورج رفت، که هر دو در اوج دوران حرفه‌ای خود بودند، به تنهایی انگیزه‌ای قوی برای دیدن این اثر است. فضاسازی نوآر و فیلمبرداری سیاه و سفید، در کنار بازی‌های درخشان، تصویری تیره و واقع‌گرایانه از جامعه‌ی آن دوران ارائه می‌دهد که همچنان پس از گذشت سال‌ها، جذابیت خود را حفظ کرده است.

قدرت اصلی «با هر طلوع می‌میرم» در بازی‌های گیرا و شخصیت‌پردازی قوی کاراکترها نهفته است. جیمز کاگنی در نقش خبرنگاری که بی‌دلیل به زندان می‌افتد، حضوری پرانرژی و باورپذیر دارد و جورج رفت نیز در نقش یک تبهکار باهوش، مکمل خوبی برای کاگنی است. کارگردانی ویلیام کیگلی، با دقت در جزئیات و ایجاد فضایی دلهره‌آور، به خوبی توانسته است تنش و هیجان داستان را حفظ کند.

این فیلم در ژانر درام جنایی و فیلم نوآر قرار می‌گیرد، اما با المان‌های هیجان‌انگیز و دلهره‌آور خود، توانسته است گستره‌ی وسیع‌تری از مخاطبان را جذب کند. دوران ساخت فیلم، یعنی اواخر دهه ۱۹۳۰، شاهد اوج‌گیری فیلم‌های گانگستری هالیوود بود و «با هر طلوع می‌میرم» نیز با الهام از این فضا، داستانی در مورد فساد سیستمی و مبارزه‌ی فردی علیه آن را روایت می‌کند.

تماشای «با هر طلوع می‌میرم» فرصتی است برای درک بهتر سینمای کلاسیک هالیوود و آشنایی با شیوه‌های روایت داستان در آن دوران. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با استفاده از عناصر ساده‌ی سینمایی، داستانی پیچیده و پرکشش را به تصویر کشید و پیام‌های اجتماعی مهمی را منتقل کرد. همچنین، این اثر نمایشی از قدرت مطبوعات و نقش آن در افشای فساد است، موضوعی که همچنان در دنیای امروز نیز اهمیت خود را حفظ کرده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «Public Enemy» (۱۹۳۱) با بازی جیمز کاگنی، «Scarface» (۱۹۳۲) ساخته هاوارد هاوکس، و همچنین «The Roaring Twenties» (۱۹۳۹) را که آن هم با حضور کاگنی و در فضای گانگستری دهه ۳۰ ساخته شده، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.