The Editor

اگر از طرفداران پر و پا قرص فیلم‌های جیالو یا کمدی‌های سیاه و سورئال هستید، «ویراستار» تجربه‌ای منحصر به فرد و لذت‌بخش را برای شما رقم خواهد زد. این فیلم ادای احترامی است به سینمای وحشت ایتالیا، اما نه به شکلی صرفاً تقلیدی. کارگردانان با زیرکی، عناصر آشنای این ژانر را برداشته و با چاشنی طنز هوشمندانه و گاهی پوچ، آن‌ها را بازآفرینی کرده‌اند. فیلمبرداری، طراحی صحنه و موسیقی متن همگی به شکلی استادانه حس و حال فیلم‌های دهه ۷۰ و ۸۰ ایتالیا را تداعی می‌کنند و تماشای آن برای علاقه‌مندان به این سبک، سفری نوستالژیک و سرگرم‌کننده خواهد بود.

قوت اصلی «ویراستار» در وفاداری‌اش به زیبایی‌شناسی و ساختار فیلم‌های جیالو است. کارگردانان با جزئی‌نگری، توانسته‌اند لحن، سبک بصری و حتی بازی‌های اغراق‌آمیز را به خوبی بازسازی کنند. اما این وفاداری می‌تواند نقطه‌ی ضعف فیلم هم باشد؛ چرا که اگر با این ژانر آشنایی نداشته باشید، بسیاری از ارجاعات و شوخی‌های فیلم را از دست خواهید داد و ممکن است فیلم برایتان صرفاً یک اثر کمدی-وحشتانه عجیب و بی‌ربط به نظر برسد. بازی‌ها، به خصوص بازی پاز د لا هوئرتا، در راستای ادای دین به سینمای جیالو، گاهی بسیار اغراق‌آمیز و تخت است که این خود بخشی از طنز فیلم است.

«ویراستار» را می‌توان در دسته‌ی کمدی-وحشت (Horror Comedy) با رگه‌های قوی از فیلم‌های جیالو و فیلم‌های کارآگاهی (Whodunit) قرار داد. این فیلم ادای احترامی است به فیلم‌های ترسناک ایتالیایی دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی که به خاطر خشونت بصری، موسیقی متن خاص و داستان‌های معمایی پیچیده‌شان شناخته می‌شدند. کارگردانان با وام گرفتن از این عناصر، فضایی خلق کرده‌اند که هم ترسناک است و هم به شدت خنده‌دار، اما این خنده بیشتر از جنس طنز تلخ و سورئال است تا کمدی محض.

مخاطبانی که به دنبال تجربه‌ای متفاوت و فراتر از کلیشه‌های رایج سینمای وحشت و کمدی هستند، از «ویراستار» لذت خواهند برد. این فیلم نه تنها یک ادای دین موفق به ژانر جیالو است، بلکه با هوشمندی، عناصر آن را به شکلی نو و سرگرم‌کننده بازتفسیر می‌کند. فیلمنامه پر از شوخی‌های کلامی و بصری ظریف است که در کنار فضاسازی قوی و ریتم حساب‌شده، تجربه‌ی تماشای لذت‌بخشی را ارائه می‌دهد. اگر به دنبال فیلمی هستید که هم شما را به فکر فرو ببرد و هم بخنداند، «ویراستار» انتخاب مناسبی است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «هات فاز» (Hot Fuzz) ساخته ادگار رایت را برای ترکیبی مشابه از کمدی و اکشن با ارجاعات سینمایی، یا «مرگ درخشان» (The Death of Stalin) ساخته آرماندو یانوچی را برای کمدی سیاه و سیاسی امتحان کنید. همچنین، برای آشنایی بیشتر با ریشه‌های جیالو، تماشای آثار داریو آرجنتو مانند «قرمز عمیق» (Deep Red) یا «مادر پرنده» (The Bird with the Crystal Plumage) می‌تواند مفید باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.