I, the Executioner

اگر به دنبال فیلمی هستید که ترکیبی از اکشن نفس‌گیر، کمدی سیاه و معضلات اجتماعی باشد، «من، جلاد» انتخاب درستی است. کارگردانی مسلط ریونگ سونگ وان، صحنه‌های اکشن خلاقانه و بازی‌های قوی بازیگران، به‌خصوص هوانگ جونگ-مین در نقش سئو دو چئول، تجربه‌ای سینمایی لذت‌بخش و در عین حال تأمل‌برانگیز را برایتان رقم خواهد زد. فیلم ریتم خوبی دارد و در کنار هیجان، پیام‌های مهمی را نیز منتقل می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در توانایی آن در تلفیق ژانرهای مختلف است. صحنه‌های اکشن بسیار خوش‌ساخت و خلاقانه هستند و فیلمبرداری، به خصوص در سکانس‌های تعقیب و گریز، چشم‌نواز است. کمدی سیاه فیلم، که اغلب از موقعیت‌های پرتنش یا دیالوگ‌های تند نشأت می‌گیرد، به خوبی با لحن تریلر جنایی درآمیخته و از خسته‌کننده شدن اثر جلوگیری می‌کند. با این حال، گاهی اوقات تعدد شخصیت‌ها و پیچیدگی‌های داستانی ممکن است کمی گیج‌کننده باشد، اما در نهایت، روایت منسجم باقی می‌ماند.

«من، جلاد» در ژانر اکشن-کمدی-تریلر جنایی قرار می‌گیرد، اما فراتر از این طبقه‌بندی‌ها، اثری است که به مسائل اجتماعی و اخلاقی نیز می‌پردازد. این فیلم با الهام از فضای آثار پلیسی-کارآگاهی کره‌ای، فضاسازی قدرتمندی را خلق می‌کند که در آن، مرز بین قانون و بی‌قانونی، عدالت و انتقام، گاهی بسیار باریک می‌شود. کارگردان با مهارت، لحن فیلم را بین موقعیت‌های کمدی و لحظات تلخ و تاریک جابجا می‌کند و تماشاگر را با چالش‌های درونی شخصیت‌ها درگیر می‌سازد.

این فیلم با ارائه‌ی داستانی پرکشش و شخصیت‌پردازی قوی، موفق می‌شود تا مخاطب را تا انتها پای تماشای خود نگه دارد. بازی درخشان هوانگ جونگ-مین، که پیش از این نیز در قسمت اول «کهنه‌سرباز» توانایی‌های خود را اثبات کرده بود، یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است. علاوه بر این، فیلمنامه که به خوبی توانسته عناصر اکشن، کمدی و درام را با هم ترکیب کند، باعث شده تا «من، جلاد» اثری سرگرم‌کننده و در عین حال قابل تأمل باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «پلیس بی‌باک» (The Outlaws)، «سقوط» (The Roundup) و «خاطرات قتل» (Memories of Murder) را نیز تماشا کنید که همگی در ژانر جنایی-اکشن کره‌ای، تجربه‌های موفقی محسوب می‌شوند.

این فیلم دنباله‌ی مستقیم فیلم «کهنه‌سرباز» (Veteran) محصول سال ۲۰۱۵ است. برای درک بهتر شخصیت‌ها و فضای داستانی، تماشای قسمت اول توصیه می‌شود، هرچند «من، جلاد» به تنهایی نیز قابل تماشا و درک است.