Woman with the Red Lipstick

اگر به دنبال یک تریلر روانشناختی با محوریت معما و تعلیق هستید و می‌توانید با ریتم نسبتاً آرام‌تر فیلم کنار بیایید، «زن با رژ لب قرمز» می‌تواند گزینه‌ای برای گذراندن یک شب باشد. بازی خوب بازیگر نقش اصلی، ربکا لیدیارد، تا حدی ضعف‌های فیلمنامه را پوشش می‌دهد و تلاش او برای به تصویر کشیدن سردرگمی و ترس شخصیتش قابل تقدیر است. فیلم سعی دارد به موضوعاتی چون هویت، اعتماد و پیامدهای بازی‌های روانی بپردازد.

قدرت اصلی فیلم در ایده اولیه و پتانسیل آن برای خلق یک تریلر گیرا نهفته است. فضاسازی فیلم نیز در تلاش است تا حس تعلیق و اضطراب را به بیننده منتقل کند، اما در عمل، فیلمبرداری و تدوین آن نتوانسته‌اند به طور کامل از این پتانسیل بهره ببرند. شاید اگر کارگردانی با نگاهی دقیق‌تر به جزئیات و حفظ ریتم یکنواخت‌تر، فیلم را هدایت می‌کرد، نتیجه نهایی تاثیرگذارتر می‌شد.

«زن با رژ لب قرمز» در ژانر تریلر روانشناختی قرار می‌گیرد، اما گاهی اوقات به سمت درام و حتی عناصر فیلم‌های سبک «لایف‌تایم» گرایش پیدا می‌کند. این فیلم تلاش می‌کند تا با تکیه بر معما و تنش‌های درونی شخصیت‌ها، مخاطب را درگیر کند، اما در مقایسه با آثار برجسته این ژانر، عمق کافی را ندارد و بیشتر بر کلیشه‌های آشنای داستان‌های تعلیق‌محور تکیه می‌کند.

این فیلم دستاوردی درخشان در سینما محسوب نمی‌شود، اما می‌تواند برای علاقه‌مندان به تریلرهای با مایه‌های روانشناختی که به دنبال یک داستان سرگرم‌کننده و نه چندان پیچیده هستند، جذاب باشد. بازی لیدیارد و ایده داستانی، نقاط قوت قابل اتکایی هستند که فیلم را از سقوط کامل نجات می‌دهند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «دختر گمشده» (Gone Girl) را برای پیچش‌های داستانی غیرمنتظره و شخصیت‌های خاکستری، یا «دختر در قطار» (The Girl on the Train) را برای فضاسازی تعلیق‌آمیز و قهرمانانی که با حافظه و واقعیت دست و پنجه نرم می‌کنند، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.