The Face of an Angel

اگر به دنبال فیلمی هستید که شما را به تفکر وادارد و به جای ارائه‌ی پاسخ‌های آماده، سوالات عمیق‌تری را مطرح کند، «چهره‌ی فرشته» انتخاب مناسبی است. این فیلم با فضاسازی گیرا و بازی‌های درخشان، به خصوص از جانب دانیل برول در نقش فیلمساز، تجربه‌ای متفاوت را ارائه می‌دهد. کارگردانی هوشمندانه‌ی وینترباتم که در آن دغدغه‌های شخصی فیلمساز با پرونده‌ی جنایی گره می‌خورد، جذابیت فیلم را دوچندان کرده است. این اثر برای کسانی که به درام‌های روانشناختی و فیلم‌هایی با تم رسانه و حقیقت علاقه دارند، تماشایی خواهد بود.

قوت اصلی فیلم در رویکرد چندلایه و انسانی آن به موضوع است. وینترباتم توانسته با ظرافت، پیچیدگی‌های پرونده‌ی جنایی را با دغدغه‌های شخصی و حرفه‌ای شخصیت‌هایش در هم بیامیزد. فیلمبرداری چشم‌نواز و ریتم متفکرانه‌ی آن، به خصوص در بخش‌هایی که به ذهنیت شخصیت‌ها می‌پردازد، از نقاط قوت دیگر آن محسوب می‌شود. با این حال، برخی ممکن است ساختار غیرخطی و گاه گنگ فیلم را چالش‌برانگیز بیابند، چرا که فیلم انتظار یک روایت جنایی سرراست را برآورده نمی‌کند و بیشتر بر جنبه‌های احساسی و فلسفی تمرکز دارد.

«چهره‌ی فرشته» را می‌توان در ژانرهای درام، معمایی و جنایی دسته‌بندی کرد، اما این فیلم فراتر از کلیشه‌های این ژانرها حرکت می‌کند. کارگردان با تلفیق عناصر روانشناختی و حتی سورئال، فضایی منحصر به فرد خلق کرده است. این اثر بیشتر به یک کاوش در ماهیت رسانه، حقیقت و تاثیر آن بر زندگی افراد می‌ماند تا یک فیلم جنایی صرف. نگاه فیلمساز به پرونده‌ی مری دیت کرکر (که الهام‌بخش فیلم بوده) از دریچه‌ی تجربه‌ی شخصی و هنری، به آن عمق بیشتری بخشیده است.

با تماشای «چهره‌ی فرشته»، مخاطب با چگونگی تاثیر رسانه‌ها بر قضاوت عمومی، پیچیدگی‌های نظام قضایی و البته، جنبه‌های گوناگون حقیقت آشنا می‌شود. فیلم به ما یادآوری می‌کند که هر داستانی، از دیدگاه‌های مختلفی قابل روایت است و گاهی حقیقت، آن‌گونه که به نظر می‌رسد، نیست. دغدغه‌ی فیلمساز در خلق اثری هنری که بتواند با واقعیت درگیر شود، بدون آنکه به ورطه‌ی جنجال‌سازی بیفتد، نکته‌ای است که فیلم به خوبی به آن می‌پردازد.

اگر از فیلم «چهره‌ی فرشته» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «درخشش ابدی یک ذهن پاک» (Eternal Sunshine of the Spotless Mind) را برای تجربه‌ی روایت‌های غیرخطی و درام‌های روانشناختی، «روز تمرین» (Training Day) را برای بررسی جنبه‌های تاریک اخلاقی و رسانه‌ای، و «زودیاک» (Zodiac) دیوید فینچر را برای نگاهی دقیق به پرونده‌های جنایی واقعی و تحقیقات طولانی‌مدت، تماشا کنید. همچنین، «گلدن دور» (Golden Door) ساخته‌ی همین کارگردان، تجربه‌ی متفاوتی از مهاجرت و جستجوی هویت را ارائه می‌دهد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.