Fish in a Barrel

اگر به دنبال کمدی‌هایی با چاشنی جنایی و فضایی تاریک هستید که یادآور آثار اولیه تارانتینو یا گای ریچی باشند، «ماهی در بشکه» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. بازی‌های طبیعی و گاهی اغراق‌شده‌ی بازیگران، به‌ویژه جرمی رنر در یکی از نقش‌های اولیه‌اش، به جذابیت فیلم افزوده است. این فیلم تجربه‌ای متفاوت و سرگرم‌کننده را ارائه می‌دهد که با بودجه‌ی اندک خود، توانسته است اثری به‌یادماندنی خلق کند.

قدرت اصلی فیلم در ترکیب موفقیت‌آمیز ژانرهای کمدی و درام با رگه‌هایی از اکشن است. فیلمنامه توانسته است تعادل خوبی بین لحظات پر تنش و موقعیت‌های کمدی ایجاد کند، بدون آنکه یکی بر دیگری غلبه کند. فیلمبرداری و تدوین نیز با حفظ ریتم تند، به انتقال حس اضطرار و آشوب در داستان کمک شایانی کرده است. فضاسازی آپارتمان نیز به خوبی حس زندانی شدن شخصیت‌ها را منتقل می‌کند.

«ماهی در بشکه» در ژانر کمدی-درام جنایی قرار می‌گیرد، اما با توجه به فضای پر هرج و مرج و شخصیت‌های ناکارآمد، می‌توان رگه‌هایی از کمدی سیاه و حتی فیلم‌های «شوتر» (Shooter Film) را در آن مشاهده کرد. این فیلم تلاش می‌کند تا با الهام از رویکردهای فیلمسازان مستقل، داستانی جنایی را با نگاهی طنزآمیز روایت کند.

این فیلم با وجود بودجه‌ی محدود، موفق شده است تا با فیلمنامه‌ای خلاقانه و بازی‌های خوب، تجربه‌ای سرگرم‌کننده و پر از غافلگیری برای مخاطب رقم بزند. «ماهی در بشکه» نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با ایده‌های نو و اجرای درست، اثری جذاب در سینمای مستقل خلق کرد. بازی جرمی رنر در این فیلم، که یکی از کارهای اولیه او محسوب می‌شود، نویدبخش آینده‌ی درخشان او بود.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «قفل، سهم، دو بشکه باروت» (Lock, Stock and Two Smoking Barrels) و «سگ‌های انباری» (Reservoir Dogs) را برای تجربه‌ی فضایی مشابه و «هفت روانی» (The Seven Psychopaths) را به دلیل کمدی سیاه و شخصیت‌پردازی خاصش تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.