September Says

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی متفاوت و جسورانه هستید که شما را به تفکر وادارد، «سپتمبر می‌گوید» گزینه‌ی مناسبی است. این فیلم با رویکردی غیرمتعارف به موضوعاتی چون سلامت روان، روابط خانوادگی و بلوغ پرداخته و با فیلمبرداری چشم‌نواز و فضاسازی منحصربه‌فرد، اثری به‌یادماندنی خلق کرده است. بازی‌های قوی، به‌خصوص از سوی بازیگران نقش دو خواهر، به عمق این درام تلخ و سورئال افزوده است.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی وهم‌آلود و رویکرد جسورانه‌ی آن به موضوعات روانشناختی نهفته است. کارگردانی لابد، با تکیه بر جزئیات بصری و ریتم حساب‌شده، توانسته دنیایی را خلق کند که هم گیرا و هم تا حدی آزاردهنده است. فیلمنامه، هرچند گاهی گنگ به نظر می‌رسد، اما عمق شخصیت‌ها و پیچیدگی روابطشان را به خوبی نشان می‌دهد. فیلمبرداری نیز در انتقال حس انزوا و سردرگمی شخصیت‌ها نقش بسزایی دارد.

«سپتمبر می‌گوید» در ژانر درام طبقه‌بندی می‌شود، اما عناصر سورئالیسم، روانشناختی و حتی گهگاهی ترسناک، آن را از یک درام صرف فراتر می‌برد. این فیلم با الهام از موج سینمای «یونان عجیب» (Greek Weird Wave)، فضایی غریب و غیرقابل پیش‌بینی را ایجاد می‌کند که تماشاگر را به چالش می‌کشد. ترکیب این عناصر، تجربه‌ای منحصر‌به‌فرد را رقم می‌زند که در کمتر فیلمی دیده می‌شود.

تماشای «سپتمبر می‌گوید» تجربه‌ای است که ذهن شما را درگیر خواهد کرد. این فیلم با نمایش فروپاشی روانی و فشارهای اجتماعی بر فرد، به خصوص نوجوانان، تلنگری عمیق می‌زند. همچنین، روابط پیچیده‌ی خواهرانه و تلاش برای یافتن هویت در دنیایی گیج‌کننده، از دیگر دستاوردهای این اثر است. فیلم لابد، شما را با پرسش‌هایی بی‌پاسخ تنها می‌گذارد که تا مدت‌ها در ذهن باقی می‌مانند.

اگر از فضای وهم‌آلود و شخصیت‌پردازی‌های عمیق «سپتمبر می‌گوید» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «پایان دوران کودکی» (Boyhood) به خاطر پرداخت واقع‌گرایانه به بلوغ، «کودکی یک رهبر» (The Childhood of a Leader) به دلیل اتمسفر سنگین و نگاهی به روانشناسی شخصیت‌های جوان، و همچنین «خرچنگ» (The Lobster) را برای تجربه‌ی سورئالیستی خاصش مشاهده کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.