Absence

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت و علمی-تخیلی هستید که بر جنبه‌های روانشناختی و فضاسازی تاکید دارد، «Absence» می‌تواند گزینه‌ای جذاب باشد. این فیلم با رویکردی داگمنت‌گونه (found footage) و تمرکز بر قربانی، سعی در ایجاد حس انزوا و ترس دارد. بازیگر نقش اول، ارین وی، تلاش قابل توجهی برای به تصویر کشیدن پریشانی و وحشت شخصیتش انجام داده است. اگر از فیلم‌هایی که به تدریج تنش را بالا می‌برند و پایان‌بندی‌های قطعی ندارند، لذت می‌برید، این فیلم ارزش دیدن دارد.

قدرت اصلی فیلم در ایده اولیه و تلاش برای ایجاد فضایی سنگین و اضطراب‌آور نهفته است. فیلم به جای اتکا به جامپ‌اسکرهای ناگهانی، سعی در القای ترس از ناشناخته و حس عمیق فقدان دارد. بازی خوب شخصیت اصلی (لیز) و تلاش او برای بقا در شرایط روحی و روانی دشوار، یکی از نقاط قوت آن محسوب می‌شود. با این حال، فیلمنامه گاهی در پرداخت شخصیت‌ها و منطق روایی دچار ضعف است و فیلمبرداری دست‌سوم، با وجود تلاش برای ایجاد حس واقع‌گرایی، ممکن است برای برخی بینندگان خسته‌کننده باشد.

«Absence» در تقاطع ژانرهای وحشت، علمی-تخیلی و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد و از سبک «found footage» برای روایت داستان خود استفاده می‌کند. این رویکرد، که در فیلم‌هایی مانند «پروژه جادوگر بلر» و «فعالیت فراطبیعی» به اوج رسید، در اینجا برای ایجاد حس حضور و مستندگونه بودن وقایع به کار رفته است. ایده ربوده شدن جنین، عناصری از علمی-تخیلی و وحشت فراطبیعی را وارد داستان می‌کند و بر ترس‌های مادرانه و فقدان تمرکز دارد.

این فیلم با ارائه‌ی یک کانسپت اولیه قوی و تمرکز بر جنبه‌های روانشناختی ترس، سعی در ارائه‌ی تجربه‌ای جدید دارد. بازی خوب ارین وی و تلاش برای فضاسازی وهم‌آلود، از جمله نکات مثبت آن است. اگرچه فیلمنامه و ریتم آن ممکن است کامل نباشد، اما ایده‌ی مرکزی و اجرای آن، می‌تواند برای علاقه‌مندان به زیرژانرهای خاص وحشت جذاب باشد.

اگر از فضاسازی وهم‌آلود و رویدادهای غیرقابل توضیح در فیلم «Absence» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «پالس» (Pulse) محصول سال ۲۰۰۱ با فضای مشابه و «خانه‌ی فیلم» (Home Movie) محصول ۲۰۰۸ را نیز تماشا کنید که هر دو بر تنهایی و ترس‌های روانی تمرکز دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.