Discopathe

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در دنیای فیلم‌های ترسناک و جنایی هستید که فضایی نوستالژیک از دهه ۷۰ را با خشونت و هیجان تلفیق کند، «دیسکوپات» انتخاب مناسبی است. این فیلم با جسارت در پرداختن به مضامین خاص و فضاسازی منحصربه‌فرد خود، می‌تواند علاقه‌مندان به ژانرهای خاص و فیلم‌های کم‌بودجه اما خلاق را راضی نگه دارد. ریتم تند و گاه غافلگیرکننده فیلم، همراه با موسیقی متن گیرا، تجربه‌ای جذاب را رقم می‌زند.

قدرت اصلی «دیسکوپات» در ایده‌ی بکر و اجرای جسورانه‌ی آن نهفته است. کارگردان، رنو گوتیر، با مهارت توانسته فضایی وهم‌آلود و در عین حال پرانرژی خلق کند. فیلمبرداری و نورپردازی به خوبی حس و حال دهه هفتاد را بازتاب می‌دهد و بازی تحسین‌برانگیز جرمی ارپ-لاورن در نقش دوان، کاملاً باورپذیر است. با این حال، نباید از بودجه‌ی محدود فیلم چشم‌پوشی کرد که در برخی صحنه‌ها، خصوصاً جلوه‌های ویژه، خود را نشان می‌دهد، اما این موضوع از جذابیت کلی اثر نکاسته است.

«دیسکوپات» در ژانر فانتزی، وحشت و جنایی قرار می‌گیرد، اما با رگه‌های قوی از فیلم‌های اسلشر (Slasher) و حتی عناصری از فیلم‌های اکسپلوتیشن (Exploitation) دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی. تلفیق موسیقی دیسکو با خشونت عریان، این فیلم را از آثار مشابه متمایز می‌کند و آن را در دسته‌ی فیلم‌هایی قرار می‌دهد که با نگاهی طنزآمیز و اغراق‌شده به موضوع قاتلان سریالی می‌پردازند.

این فیلم با ارائه‌ی داستانی غیرمنتظره و شخصیت‌پردازی پیچیده‌ی دوان، موفق می‌شود مخاطب را درگیر کند. فضاسازی هنرمندانه، استفاده خلاقانه از موسیقی و ارائه‌ی یک قاتل سریالی با انگیزه‌ای منحصر به فرد، از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شوند. «دیسکوپات» نشان می‌دهد که چگونه یک ژانر موسیقی پرطرفدار می‌تواند به منبعی برای ترس و وحشت بدل شود و این پیچیدگی، فیلم را برای علاقه‌مندان به سینمای خاص جذاب می‌کند.

اگر از فضای خاص و ایده‌ی خلاقانه‌ی «دیسکوپات» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم نگاهی به فیلم‌های «مانiac» (۱۹۸۰)، «The New York Ripper» (۱۹۸۲) و «Cruising» (۱۹۸۰) بیندازید که هر کدام به شیوه‌ای متفاوت به موضوع قاتلان سریالی و فضاهای شهری تاریک می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.