Approaching the Unknown

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر علمی-تخیلی هستید که به جای اکشن‌های پر زرق و برق، بر روانشناسی شخصیت و مفاهیم عمیق‌تر تمرکز دارد، این فیلم می‌تواند انتخابی جذاب باشد. «نزدیک شدن به ناشناخته» تماشاگر را به تفکر وا می‌دارد و تصویری واقع‌گرایانه (هرچند تلخ) از انزوای شدید و چالش‌های روحی یک سفر فضایی طولانی ارائه می‌دهد. بازی مارک استرانگ به تنهایی ارزش دیدن فیلم را دارد.

مارک استرانگ در نقش کاپیتان استنفورد، ستاره بی‌چون و چرای فیلم است. او به خوبی توانسته است بار سنگین تنهایی، اضطراب و مصمم بودن شخصیت را به دوش بکشد. بازی او فاقد اغراق است و کاملاً در خدمت شخصیت و فضای فیلم قرار دارد. لوک ویلسون و ثناء لathan نیز در نقش‌های مکمل، حضوری مؤثر دارند و به درک بهتر موقعیت کاپیتان کمک می‌کنند. کارگردانی مارک الیجا روزنبرگ، با تمرکز بر جزئیات و فضاسازی، به خوبی توانسته حس انزوا و عظمت فضا را به تصویر بکشد.

این فیلم در ژانر علمی-تخیلی دسته‌بندی می‌شود، اما نباید انتظار یک اثر اکشن یا پرماجرا مانند «جاذبه» یا «مریخی» را از آن داشت. «نزدیک شدن به ناشناخته» بیشتر یک درام روانشناختی در بستر فضا است. فیلم به مفاهیم فلسفی و وجودی می‌پردازد و ریتم کندی دارد که شاید برای همه تماشاگران جذاب نباشد. این فیلم به جای تمرکز بر حل بحران‌های بیرونی، به کاوش در ذهن و روح شخصیت اصلی می‌پردازد.

موفقیت اصلی فیلم در فضاسازی و ایجاد حس انزوای عمیق است. فیلمبرداری و طراحی صحنه به خوبی توانسته‌اند عظمت و در عین حال تنهایی فضا را به تصویر بکشند. بازی قوی مارک استرانگ نیز یکی از نقاط قوت برجسته فیلم است که تماشاگر را با شخصیت همراه می‌کند. همچنین، پرداختن به جنبه‌های کمتر دیده‌شده سفرهای فضایی طولانی، مانند خستگی روانی و تکرار روزمره، از دیگر دستاوردهای فیلم محسوب می‌شود.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثار علمی-تخیلی با تمرکز بر جنبه‌های روانشناختی و درام هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «ماه» (Moon)، «سولاریس» (Solaris) اثر تارکوفسکی یا نسخه جدیدتر آن، و «مسیر ۲۷۳» (273) را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.