The Gay Deception

اگر به دنبال کمدی‌های رمانتیک کلاسیک هالیوود با چاشنی قصه‌های پریان مدرن هستید، «فریب شاد» انتخابی عالی است. کارگردانی ویلیام وایلر، که بعدها در ساخت آثاری چون «بن هور» درخشید، با ریتمی سنجیده و فضاسازی دلنشین، تماشاگر را به دنیایی شیرین و گاهی غافلگیرکننده می‌برد. شیمی بین فرانسیس لدرر و فرانسیس دی، قلب تپنده‌ی فیلم است و بازی‌های آن‌ها، به خصوص لدرر در نقش شاهزاده‌ی پنهان، لبخندی بر لب بیننده می‌نشاند. این فیلم یادآور دورانی است که سینما بدون نیاز به جلوه‌های ویژه پرهزینه، قصه‌هایی ساده اما تأثیرگذار را روایت می‌کرد.

قدرت اصلی فیلم در سادگی و صمیمیت اجرای آن نهفته است. گرچه داستان شباهت‌هایی به قصه‌ی سیندرلا دارد، اما فیلمنامه با دیالوگ‌های هوشمندانه و بازی‌های طبیعی، از افتادن به دام کلیشه‌های ملودراماتیک جلوگیری می‌کند. فیلمبرداری، نورپردازی و طراحی صحنه، همگی در خدمت انتقال حس نوستالژیک و رویایی فیلم هستند. شاید برخی مخاطبان امروزی، ریتم فیلم را کمی کند بیابند، اما این کندی، فرصتی برای غرق شدن در جزئیات و لذت بردن از ظرافت‌های ارتباط میان شخصیت‌ها فراهم می‌آورد.

«فریب شاد» در ژانر کمدی-درام رمانتیک طبقه‌بندی می‌شود، اما روح حاکم بر آن، بیشتر به کمدی‌های رمانتیک دوران طلایی هالیوود نزدیک است. این فیلم، اثری از دوران پیشاکد (Pre-Code) نیست، اما با شوخ‌طبعی ظریف و نگاهی خوش‌بینانه به عشق و سرنوشت، یادآور آثار آن دوره است. با توجه به سال ساخت (۱۹۳۵)، فیلم نگاهی اجمالی به تحولات اجتماعی و اقتصادی آن دوران نیز دارد، هرچند تمرکز اصلی بر رابطه‌ی عاشقانه‌ی شخصیت‌هاست.

تماشای «فریب شاد» تجربه‌ای است که شما را با خود به دوران ساده‌تر و امیدوارانه‌تری می‌برد. این فیلم، با وجود قدمت، همچنان توانایی ایجاد ارتباط با مخاطب امروزی را از طریق مضامین جهان‌شمول عشق، شانس و هویت دارد. کارگردانی دقیق وایلر و بازی‌های گیرا، از جمله اجرای دلنشین فرانسیس دی در نقش میرابل، به فیلم عمق می‌بخشد و آن را به اثری تبدیل می‌کند که پس از تماشا، همچنان در ذهن باقی می‌ماند. این فیلم، یادآوری است بر اینکه گاهی، ساده‌ترین قصه‌ها، بیشترین تأثیر را دارند.

اگر از فضاي کمدي-رمانک دوران طلايي هاليوود و داستان‌هاي شبيه به قصه‌هاي پريان لذت برديد، پيشنهاد مي‌کنيم سري به فيلم‌هايي مانند «دختر عموی من 31» (My Cousin Rachel) با بازي بت ديويس و يا «همسران جوان» (Young Wives' Tale) بزنيد که فضاي مشابهي دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.