Scream at the Devil

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که بیشتر بر جنبه‌های روانشناختی و فضاسازی تأکید دارد تا جامپ‌اسکرهای ناگهانی، «فریاد بر سر شیطان» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. بازی درخشان شاری شاتاک (Shari Shattuck) در نقش شخصیت اصلی، یکی از نقاط قوت فیلم است که توانسته عمق پریشانی و آشفتگی درونی «میریام» را به خوبی منتقل کند. همچنین، اگر به فیلم‌هایی علاقه دارید که مخاطب را به چالش می‌کشند تا بین واقعیت و توهم قضاوت کند، این فیلم شما را ناامید نخواهد کرد.

قدرت اصلی فیلم در پرداختن به موضوع سلامت روان و ترکیب آن با عناصر فراطبیعی است. کارگردان، جوزف پی. استاکورا (Joseph P. Stachura)، سعی کرده تا با ایجاد فضایی وهم‌آلود و استفاده از فیلمبرداری مناسب، حس انزوا و پارانویا را به بیننده منتقل کند. بازی شاری شاتاک، که به نظر می‌رسد با تمام وجود نقش را زندگی کرده، بار اصلی درام را بر دوش می‌کشد و به فیلم عمق می‌بخشد. اگرچه برخی جنبه‌های فیلمنامه ممکن است خام به نظر برسند، اما ایده‌ی اصلی و تلاش برای ایجاد یک وحشت روانشناختی قابل تقدیر است.

«فریاد بر سر شیطان» در دسته‌ی فیلم‌های وحشت روانشناختی (Psychological Horror) قرار می‌گیرد، اما با رگه‌هایی از ژانر رازآلود (Mystery) و هیجان‌انگیز (Thriller) نیز همراه است. این فیلم تلاش می‌کند تا با تمرکز بر ذهن پریشان شخصیت اصلی و ابهام در مورد ماهیت اتفاقات، فضایی دلهره‌آور ایجاد کند. در این سبک، اغلب مرز بین بیماری روانی و نیروهای ماورائی مبهم است و فیلمساز سعی می‌کند مخاطب را در این ابهام نگه دارد، همانطور که در آثاری چون «بچه رزماری» (Rosemary's Baby) شاهد بودیم.

آنچه «فریاد بر سر شیطان» به مخاطب ارائه می‌دهد، بیش از هر چیز، غوطه‌ور شدن در دنیای ذهنی یک شخصیت پریشان است. فیلمنامه با ایجاد تردید مداوم در مورد سلامت عقل شخصیت اصلی، توانسته است تنشی درونی و بیرونی را خلق کند. بازی قدرتمند شاری شاتاک و فضاسازی وهم‌آلود، به خصوص در سکانس‌هایی که واقعیت و توهم در هم می‌آمیزند، از جمله دستاوردهای فیلم محسوب می‌شود. این فیلم شاید به اندازه‌ی آثار بزرگ ژانر وحشت، ترسناک نباشد، اما تجربه‌ای تأمل‌برانگیز در باب جنون و باورهای شیطانی ارائه می‌دهد.

اگر از اتمسفر وهم‌آلود و داستان‌های روانشناختی «فریاد بر سر شیطان» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «تلقین» (Inception) را برای پیچیدگی‌های ذهنی، «جزیره شاتر» (Shutter Island) را برای فضاسازی رازآلود و شخصیت‌های با ابهام روانی، و «مادر!» (mother!) را برای مضامین عمیق‌تر و فضایی سورئال و تا حدی آزاردهنده، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.