After miners attack Jim Crowl, a labor agitator trying to incite them to strike, he seeks refuge from the police at the home of True Merrill, a naive would-be writer who has lived all her life with her recently deceased father. Jim cajoles True into wanting to experience love, hate and suffering, and convinces her to accompany him to New York. In Greenwich Village, True enjoys Jim's Bohemian friends, all of whom patronize the Pig's Eye cafe: unpublished poet Saracen Jones; struggling artist Russell Storm; and dancer Vavara, with whom, unknown to True, Jim is involved. When the group, who all live in Russell's apartment, are evicted, Jim, who is really an agitator for mercenary reasons, conducts a sidewalk auction of Russell's paintings, which turns into a brawl due to Jim's inflammatory criticisms of society. True slaps wealthy dilettante Michael Harrison after he facetiously offers to buy a painting just to destroy it, and she is sentenced to ten days in jail, as is Jim. Later, Michael apologizes to True and, after calling her friends phonies, invites her to meet successful artists and writers. When True argues that her friends have not had the opportunities that Michael's friends have had, Michael proposes a deal: he will pay the expenses of her friends for six months, and if even one makes good or shows gratitude, he will buy True a drink; however, if they all fail, she will have an obligation to him. True agrees and writes a novel entitled I Believed in You . The others, however, squander their money. When they demand more, True explodes and calls them fakers. Still believing in Jim, she then overhears him tell another woman the same things he once told her. She walks disillusioned throughout the city and onto a bridge, but after hearing voices from the past, she gains new confidence and visits the publishers Lang and Long, who sign her to a contract. True then gives Michael her royalty check as her first repayment. When he proposes, she says that she must go on alone for now, and that maybe they will meet in the future. AKA: I Believed in You Disillusion
«باورم داشتم» (I Believed in You) اثری از ایروینگ کامینگز در سال ۱۹۳۴، داستانی است دربارهی زنی جوان و ساده که در آرزوی تجربهی واقعی زندگی، دل به مردی میسپارد که دنیای او را زیر و رو میکند. روایت فیلم به شکلی ظریف، تقابل میان رؤیاهای دستنیافته و واقعیتهای تلخ جامعهی هنری آن دوران را به تصویر میکشد. فیلمنامه با هوشمندی، شخصیت ترو مرریل را از دختری گوشهگیر به زنی پخته و مستقل تبدیل میکند و مسیری پر فراز و نشیب را برای او رقم میزند که در آن، اعتماد، سرخوردگی و خودباوری در هم تنیده میشوند.
اگر به دنبال درامی کلاسیک با مضامین عمیق روانشناختی و اجتماعی هستید، «باورم داشتم» میتواند انتخابی جذاب باشد. این فیلم با نگاهی به دوران رکود اقتصادی و فضایی که هنرمندان در آن برای بقا تلاش میکردند، تصویری زنده از امید، فریب و مبارزهی فردی برای یافتن جایگاه خود ارائه میدهد. بازیگران، به خصوص جان بولز در نقش جیم، و رزماری ایمز در نقش ترو، حضوری تأثیرگذار دارند و تجربهی تماشای فیلم را دلنشین میکنند.
قدرت اصلی این اثر در پرداخت شخصیت محوری آن، یعنی ترو مرریل، نهفته است. بینندهی امروزی ممکن است در ابتدا با سادگی بیش از حد او ارتباط برقرار نکند، اما سیر تحول او از دختری ایدهآلگرا به زنی واقعبین و قوی، نقطهی قوت فیلمنامه و کارگردانی است. فیلم در فضاسازی دوران خود موفق عمل کرده و ریتم روایی آن، گرچه شاید برای مخاطب امروزی کمی کند به نظر برسد، اما به خوبی اجازه میدهد تا لایههای داستانی و احساسی شخصیتها شکوفا شوند.
در ژانر درام کلاسیک هالیوود، «باورم داشتم» سعی دارد به مسائلی چون جاهطلبی، عشق، خیانت و اهمیت خودباوری بپردازد. این فیلم در دورانی ساخته شده که سینما تازه در حال کشف تواناییهای خود در پرداخت داستانهای پیچیدهی انسانی بود و فیلمهایی از این دست، پایههای درامهای روانشناختی دهههای بعد را بنا نهادند. فضای بوهمی گرینویچ ویلیج و تقابل آن با دنیای مادیگرایی، از عناصر مهم این درام محسوب میشود.
«باورم داشتم» به مخاطب یادآوری میکند که گاهی اوقات، بزرگترین باور ما باید به خودمان باشد. این فیلم نشان میدهد که چگونه تجربیات تلخ و سرخوردگیها میتوانند سکوی پرتابی برای رشد و رسیدن به استقلال فردی باشند. پیام اصلی فیلم، هرچند در بستری از روابط عاطفی و هنری روایت میشود، اما در نهایت دربارهی کشف قدرت درونی و پذیرش واقعیتهاست، بدون آنکه رؤیاها را کاملاً کنار بگذاریم.
اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد میکنیم آثار درام کلاسیک دیگری با محوریت تحول شخصیت و بررسی روابط انسانی مانند «کازابلانکا» (Casablanca) یا «شهر اشباح» (Sunset Boulevard) را نیز تماشا کنید؛ همچنین فیلم «فقط عشق ورزیدن» (Only Lovers Left Alive) با فضایی متفاوت، نگاهی هنرمندانه به روابط و بقا دارد.
این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.
02021
02016
1996
02017
0
02011
02018
02020
02014
0
02022
02022
02021
02022
02022
02016
02022
02022
02020
02014
02018
0
02016
02022
02021
2021
02022
2019
02008
2016
02021
02017
1993
2016
2021
02018
2012
2017
02021
02016
1996
02017
002011
02018
02020
02014
002022
02022
02021
02022
02022
02016
02022
02022
02020
02014
02018
002016
02022
02021
2021
02022
2019
02008
2016
02021
02017
1993
2016
2021
02018
2012
2017
