Vanity Fair

اگر به درام‌های تاریخی با محوریت شخصیت‌های زن پیچیده و داستان‌هایی درباره‌ی جاه‌طلبی و بقا در جامعه علاقه‌مند هستید، «ونتی فیر» می‌تواند تجربه‌ی جالبی باشد. این فیلم با فیلمبرداری چشم‌نواز و فضاسازی دقیق از انگلستان قرن نوزدهم، بیننده‌ای را که به جزئیات بصری و تاریخی اهمیت می‌دهد، راضی خواهد کرد. بازی ریس ویترسپون در نقش بکی شپ، گرچه از سوی برخی منتقدان مورد انتقاد قرار گرفته، اما تلاش او برای به تصویر کشیدن این شخصیت چندوجهی قابل توجه است.

بزرگترین نقطه قوت فیلم، پایبندی آن به فضای رمان اصلی و تلاش برای نمایش شکوه و در عین حال ریاکاری جامعه‌ی اشرافی آن دوران است. فیلمبرداری دکلان کوین، لباس‌ها و طراحی صحنه، همگی در خدمت ایجاد فضایی واقع‌گرایانه و گیرا هستند. میرا نایر نیز سعی کرده تا دیدگاه خود را به عنوان یک کارگردان زن به این داستان اضافه کند، اما گاهی این دیدگاه در میان انبوه شخصیت‌ها و خطوط داستانی پراکنده می‌شود و از عمق لازم برخوردار نیست.

«ونتی فیر» در ژانر درام تاریخی طبقه‌بندی می‌شود، اما رگه‌هایی از کمدی سیاه و حتی ملودرام نیز در آن دیده می‌شود. این فیلم به طور همزمان به مسائل اجتماعی، روابط انسانی و تلاش برای بقا در جامعه‌ای طبقاتی می‌پردازد. دوران ویکتوریا و فضای اشرافی انگلستان، بستر اصلی این روایت است که در آن، مناسبات اجتماعی و ازدواج، ابزاری برای پیشرفت یا حفظ جایگاه تلقی می‌شود.

«ونتی فیر» به دلیل اقتباس از یک رمان کلاسیک، تلاش قابل توجهی در نمایش بصری دوران خود دارد. فیلمبرداری زیبا، طراحی لباس و صحنه چشم‌نواز، از جمله دستاوردهای این اثر محسوب می‌شوند. همچنین، این فیلم به مخاطب اجازه می‌دهد تا با پیچیدگی‌های شخصیت بکی شپ و انگیزه‌های او در دنیای پر زرق و برق اما بی‌رحم «ونتی فیر» آشنا شود.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «غرور و تعصب» (Pride & Prejudice) اقتباسی ۲۰۰۵، «آنا کارنینا» (Anna Karenina) ساخته‌ی جو رایت و همچنین فیلم «ملکه» (The Queen) را با بازی هلن میرن تماشا کنید که همگی به درام‌های تاریخی با شخصیت‌های پیچیده و فضاسازی قوی می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.