A Bedtime Story

اگر به دنبال یک کمدی رمانتیک کلاسیک با چاشنی موسیقی و فضایی دلنشین از پاریس قدیم هستید، «قصه‌ی شب بخیر» انتخابی عالی است. حضور موریس شوالیه، ستاره‌ی آن دوران، با کاریزمای خاص و اجرای ترانه‌های به‌یادماندنی (هرچند برخی منتقدان آن‌ها را نادیده گرفته‌اند)، به جذابیت فیلم افزوده است. این فیلم تجربه‌ای شیرین و نوستالژیک را ارائه می‌دهد که می‌تواند خاطرات خوشی را برایتان رقم بزند.

قدرت اصلی فیلم در بازی گیرا و پرانرژی موریس شوالیه و همچنین حضور نوزادانی است که به طرز شگفت‌انگیزی توجه را به خود جلب می‌کنند. رابطه‌ی بین رنه و کودک، هسته‌ی احساسی فیلم را شکل می‌دهد و تماشای تغییر تدریجی شخصیت او از یک عیاش بی‌بندوبار به پدری دلسوز، دلنشین است. ادوارد اورت هورتون در نقش خدمتکار وفادار نیز به خوبی از پس نقشش برآمده است.

این فیلم در ژانر کمدی-رمانتیک-موزیکال قرار می‌گیرد و متعلق به دوران پیشاکد (Pre-Code) هالیوود است؛ دورانی که قوانین سخت‌گیرانه‌تری برای محتوای فیلم‌ها وجود نداشت. همین موضوع باعث شده تا فیلم با وجود داستانی نسبتاً ساده، لحظات طنزآمیز و حتی کمی جسورانه‌تری را به نمایش بگذارد که در فیلم‌های پس از آن دوران کمتر دیده می‌شود. کارگردانی نورمن تاوگ، ریتم دلپذیری به روایت می‌بخشد.

تماشای «قصه‌ی شب بخیر» به شما این امکان را می‌دهد که با یکی از آثار سرگرم‌کننده و کمتر دیده‌شده‌ی موریس شوالیه آشنا شوید. این فیلم نمونه‌ای خوب از کمدی‌های سبک و شیرین دوران خود است که بر روابط انسانی و تحول شخصیت تمرکز دارد. فضاسازی پاریس و موسیقی متن، تجربه‌ای لذت‌بخش را به ارمغان می‌آورد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «دختر بدرقه کن» (Bringing Up Baby) با بازی کری گرانت و کاترین هپبورن را ببینید که آن هم داستانی کمدی با محوریت اتفاقات غیرمنتظره است، یا شاید «پدرخوانده» (Father of the Bride) در نسخه کلاسیک یا جدیدترش که به خوبی چالش‌های خانوادگی را به تصویر می‌کشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.