Japan

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در سینمای هند هستید و حوصله فیلم‌هایی با ریتم کند و روایت‌های غیرخطی را دارید، «ژاپن» می‌تواند گزینه‌ای برای بررسی باشد. کارتی در نقش اصلی، تلاش خود را برای ارائه یک شخصیت چندوجهی انجام داده است. همچنین، اگر به ژانر جنایی با چاشنی طنز علاقه دارید و می‌خواهید با یکی از آثار راجو مورگان آشنا شوید، تماشای این فیلم خالی از لطف نخواهد بود، هرچند باید انتظارات خود را تعدیل کنید.

یکی از نکات قابل توجه فیلم، تلاش برای خلق فضایی خاص و بصری است که در بخش‌هایی از فیلم دیده می‌شود. بازی کارتی، اگرچه نتوانسته تمام ضعف‌های فیلمنامه را پوشش دهد، اما در مجموع قابل قبول است. در مقابل، برخی از شخصیت‌های مکمل و خطوط داستانی فرعی، به خصوص بخش مربوط به شخصیت زن، نتوانسته‌اند آنطور که باید، در خدمت قصه اصلی قرار بگیرند و گاهی حس مصنوعی بودن را منتقل می‌کنند.

«ژاپن» در ژانر کمدی-جنایی-اکشن قرار می‌گیرد، اما در اجرای این ترکیب، موفقیت چندانی کسب نکرده است. فیلم در تلاش است تا با موقعیت‌های کمدی و صحنه‌های اکشن، هیجان را به مخاطب تزریق کند، اما اغلب این تلاش‌ها به نتیجه مطلوب نمی‌رسند و فیلم از لحاظ ریتم و ضرباهنگ در بخش‌هایی دچار افت می‌شود. فضاسازی فیلم نیز گاهی گیج‌کننده است و بین جدیت ژانر جنایی و شوخی‌های کمدی، سرگردان می‌ماند.

تماشای «ژاپن» می‌تواند تجربه‌ای باشد برای آشنایی با سبک کاری کارتی و راجو مورگان، به خصوص اگر به دنبال دیدن فیلم‌هایی هستید که از هنجارهای سینمای تجاری هند فاصله می‌گیرند. این فیلم شاید برای علاقه‌مندان به سینمای آزمون و خطا، نکاتی برای تحلیل داشته باشد، اما برای مخاطبی که به دنبال سرگرمی صرف است، ممکن است ناامیدکننده باشد. فیلمبرداری در برخی سکانس‌ها قابل توجه است، اما به تنهایی نمی‌تواند افت روایی فیلم را جبران کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «ویکرام ودها» (Vikram Vedha) با بازی آر. مدهوان و ویجی ستوپاتی را که در ژانر جنایی و با روایتی جذاب همراه است، یا فیلم «کایتی» (Kaithi) با بازی کارتی که تجربه‌ای هیجان‌انگیز در ژانر اکشن-جنایی ارائه می‌دهد، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.