The Canyons

اگر به دنبال درام‌هایی هستید که به تاریک‌ترین زوایای روان انسان و جامعه‌ی مدرن سرک می‌کشند و از پرداختن به موضوعات تابو ابایی ندارند، «دره‌های عمیق» می‌تواند تجربه‌ای جذاب باشد. این فیلم، با فضاسازی خاص خود و بازی‌های جسورانه‌اش، مخاطب را به چالش می‌کشد تا درباره‌ی انگیزه‌ها و روابط انسانی در دنیای امروز تأمل کند. شریدر با مهارت، ریتمی کند اما کوبنده را خلق کرده که در نهایت احساسی از ناراحتی و تفکر را بر جای می‌گذارد.

قدرت اصلی فیلم در جسارتش نهفته است؛ جسارت در نمایش بی‌پرده‌ی روابط، جسارت در پرداختن به شخصیت‌های خاکستری و فاقد جذابیت‌های معمول قهرمانانه، و جسارت در نقد فرهنگ سلبریتی و صنعت سینما. البته، این جسارت ممکن است برای عده‌ای نقطه ضعف تلقی شود، چرا که فیلم فاقد جذابیت‌های بصری خیره‌کننده یا داستانی سرراست و رضایت‌بخش است. بازی لینزی لوهان، با وجود فراز و نشیب‌های شخصی‌اش، در نقش شخصیتی سردرگم و در عین حال فریبنده، قابل توجه است، اما جیمز دین نیز در نقش تهیه‌کننده‌ی جوان و ثروتمند، حضوری پررنگ دارد.

«دره‌های عمیق» را می‌توان در ژانر درام روانشناختی با رگه‌هایی از تریلر دسته‌بندی کرد. فیلم به شکلی عمیق به بررسی روابط عاطفی و جنسی، جاه‌طلبی‌های شغلی و فروپاشی اخلاقی شخصیت‌ها می‌پردازد. فضای فیلم، با وجود تمرکز بر هالیوود، حس بیگانگی و پوچی را القا می‌کند که یادآور آثار مشابهی است که به نقد فرهنگی و اجتماعی می‌پردازند.

این فیلم با فیلمبرداری قابل قبول و فضاسازی مناسب، توانسته است حس انزوا و سردی روابط را به خوبی منتقل کند. کارگردانی پل شریدر، با وجود انتقادات، در حفظ ریتم و ایجاد تنش‌های روانی موفق عمل کرده است. فیلمنامه نیز با دیالوگ‌های تند و زننده، تصویری تلخ و واقع‌گرایانه از دنیای شخصیت‌ها ارائه می‌دهد که ممکن است برای علاقه‌مندان به سینمای خاص و غیرمتعارف، جذاب باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «مات‌چ‌پل» (Match Point) اثر وودی آلن، «الکلی» (Primer) ساخته‌ی شین کاروت، یا «زندگی جنسی» (The Sex Lives of College Girls) را نیز امتحان کنید، چرا که همگی به جنبه‌های پیچیده و گاه تاریک روابط انسانی و جاه‌طلبی می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.