Misfortune

اگرچه «بدشانسی» در اجرای ایده‌ی اصلی خود موفق عمل نمی‌کند، اما ممکن است برای طرفداران سرسخت ژانر وحشت که به دنبال تجربه‌های جدید و کم‌هزینه هستند، جذاب باشد. فضاسازی اتمسفریک و تلاش برای ایجاد حس اضطراب در برخی صحنه‌ها، هرچند ناقص، قابل تقدیر است. کسانی که به دنبال داستانی عمیق یا هیجان‌های غیرمنتظره نیستند و صرفاً می‌خواهند یک فیلم ترسناک دیگر را در کارنامه تماشای خود ثبت کنند، شاید بتوانند از برخی جنبه‌های آن لذت ببرند.

ضعف اصلی فیلم در فیلمنامه و کارگردانی آن نهفته است. ریتم کند داستان، فقدان خلاقیت در خلق صحنه‌های ترسناک و بازی‌های نه چندان قوی بازیگران، از عواملی هستند که «بدشانسی» را در سطح پایینی نگه می‌دارند. فیلمبرداری نیز نتوانسته است به خوبی از پس انتقال حس ترس و دلهره برآید و در نهایت، نتیجه اثری متوسط و فراموش‌شدنی است که پتانسیل اولیه‌اش را هدر داده است.

«بدشانسی» در دسته فیلم‌های ترسناک با تم فراطبیعی و المان‌های روانشناختی قرار می‌گیرد. این ژانر اغلب به سراغ مفاهیمی چون آرزوهای برآورده نشده، پیامدهای انتخاب‌ها و ترس‌های درونی شخصیت‌ها می‌رود. نمونه‌های موفق زیادی در این زیرژانر وجود دارد که توانسته‌اند با استفاده از فضاسازی، تعلیق و شخصیت‌پردازی قوی، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی برای مخاطب رقم بزنند. اما «بدشانسی» در مقایسه با آثار برجسته این حوزه، حرفی برای گفتن ندارد.

با وجود تمام کاستی‌ها، فیلم تلاش می‌کند تا به مضامین آشنایی مانند تأثیر انتخاب‌ها و عواقب ناخواسته آن‌ها بپردازد. ایده یک دستگاه بازی که آرزوها را برآورده می‌کند، اگرچه تکراری است، اما فرصتی برای کاوش در میل انسان به تغییر و دستیابی به خواسته‌ها، حتی به قیمت بالا، فراهم می‌آورد. این جنبه از داستان، هرچند به درستی پرداخت نشده، می‌تواند برای برخی مخاطبان جالب باشد.

اگر به فیلم‌هایی با فضای وهم‌آلود و ایده‌های ماورایی علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «چراغ‌های شبح» (Lights Out) یا «بازی تقلید» (The Invitation) را تماشا کنید که در خلق تعلیق و فضاسازی موفق‌تر عمل کرده‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.