Premature

اگر به دنبال یک کمدی نوجوانانه با رگه‌هایی از فانتزی هستید که بتواند شما را بخنداند، «پرِیمِیِچِر» می‌تواند گزینه‌ی سرگرم‌کننده‌ای باشد. فیلم با شوخی‌های رکیک و موقعیت‌های گاهی غافلگیرکننده، تلاش می‌کند تا مخاطب جوان خود را راضی نگه دارد. بازی جان کارنا در نقش اصلی، با وجود کلیشه‌ای بودن شخصیت، توانسته تا حدی جذابیت ایجاد کند و دیالوگ‌های تند و تیز فیلم، لحظاتی مفرح را فراهم می‌آورد.

قدرت اصلی فیلم در استفاده از ایده تکرار زمان برای خلق موقعیت‌های کمدی است، هرچند که این موقعیت‌ها گاهی به سمت ابتذال کشیده می‌شوند. بازی بازیگران، به خصوص در نقش شخصیت‌های فرعی، تا حدی قابل قبول است، اما فیلمنامه در پرداخت شخصیت‌ها و ایجاد عمق داستانی ضعف دارد. فضای فیلم، گرچه تلاش کرده تا حس و حال دبیرستانی را تداعی کند، اما در فضاسازی و فیلمبرداری حرف خاصی برای گفتن ندارد و بیشتر بر پایه‌ی دیالوگ بنا شده است.

«پرِیمِیِچِر» در ژانر کمدی-درام با المان‌های فانتزی قرار می‌گیرد. این فیلم را می‌توان ترکیبی از «روز گراندهاگ» با لحنی بسیار جوانانه‌تر و شوخ‌طبعانه‌تر، و «امریکن پای» در پرداختن به مسائل بلوغ و روابط نوجوانان دانست. با این حال، فیلم فاقد ظرافت‌های کمدی‌های موفق این ژانر است و بیشتر بر شوخی‌های کلامی و موقعیتی تکیه دارد.

این فیلم در تلاش است تا با نگاهی طنزآلود به دغدغه‌های جنسی و عاطفی نوجوانان بپردازد و نشان دهد که چگونه تکرار و تجربه می‌تواند به بلوغ و درک روابط کمک کند. فیلم سعی دارد تا با زبانی صریح و بی‌پرده، مسائل رایج در میان جوانان را مطرح کند و از این طریق، با مخاطب خود ارتباط برقرار کند.

اگر از این فیلم لذت بردید و به کمدی‌های نوجوانانه با ایده‌های فانتزی علاقه دارید، تماشای آثاری چون «وقتی اولین بار ملاقات کردیم» (When We First Met) و «مرگ مبارک» (Happy Death Day) را پیشنهاد می‌کنیم که هر کدام به شیوه‌ای خلاقانه به مفاهیم تکرار زمان و روابط پرداخته‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.