90 Minutes

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و چالش‌برانگیز در سینما هستید که شما را به فکر فرو ببرد و با احساسات متناقضی چون همدردی، خشم و اندوه درگیر کند، «۹۰ دقیقه» انتخاب مناسبی است. بازی‌های قوی و فضاسازی واقع‌گرایانه فیلم، به خصوص در به تصویر کشیدن تنش‌های روانی و بحران‌های درونی شخصیت‌ها، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی را رقم می‌زند. این فیلم نگاهی بی‌پرده به تاریکی‌هایی دارد که گاه در پس درهای بسته خانه‌ها پنهان می‌شوند و تماشای آن، هرچند دشوار، بسیار تاثیرگذار است.

قوت اصلی فیلم در پایان‌بندی باز و عدم ارائه راه‌حل‌های آسان است. بازی‌های طبیعی و باورپذیر بازیگران، به‌ویژه بیورن فلوبرگ، نقش مهمی در باورپذیری این درام تلخ ایفا می‌کنند. فیلمبرداری مینیمالیستی و ریتم کند اما هدفمند، به فضاسازی سنگین و تاثیرگذار اثر کمک شایانی کرده است. با این حال، همین رویکرد تجربی و عدم قاطعیت در روایت، ممکن است برای تماشاگرانی که انتظار یک داستان سرراست با پایانی مشخص را دارند، نقطه‌ضعف تلقی شود.

«۹۰ دقیقه» در ژانر درام قرار می‌گیرد، اما با رویکردی روانشناختی و گاهی تلخ و گزنده، به مسائلی چون خشونت خانگی، سرخوردگی و بحران‌های هویتی در مردان می‌پردازد. این فیلم با الهام از سینمای نوردیک، فضایی سرد و واقع‌گرایانه را به تصویر می‌کشد که در آن احساسات سرکوب‌شده و تنش‌های پنهان، نقش اصلی را ایفا می‌کنند. این اثر، بیشتر به کاوش در احوالات درونی شخصیت‌ها می‌پردازد تا پیشبرد خط داستانی کلاسیک.

تماشای «۹۰ دقیقه» تجربه‌ای است که بیننده را به تفکر درباره‌ی دلایل پیچیده‌ی خشونت و دشواری‌های روابط انسانی دعوت می‌کند. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که پشت هر رفتار افراطی، داستانی ناگفته و موقعیتی بغرنج نهفته است. همچنین، بازی‌های درخشان و کارگردانی هوشمندانه‌ی ایوا سورهاگ، از نقاط قوت این فیلم محسوب می‌شوند که بیننده را تا انتها با خود همراه می‌کنند، حتی اگر پایان‌بندی سوالات بیشتری را در ذهن باقی بگذارد.

اگر از این فیلم لذت بردید و به درام‌های روانشناختی با فضاسازی خاص علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «یک جدایی» (اصغر فرهادی) را برای درک پیچیدگی‌های روابط انسانی و «در جاده» (والتر سالس) را برای تجربه‌ی سفری درونی و پرفراز و نشیب تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.