Lava

اگر به دنبال کمدی‌های سیاه و غافلگیرکننده با رگه‌هایی از خشونت و درام هستید، «لاوا» انتخابی ایده‌آل است. این فیلم، که یادآور آثار کالت و مستقل است، با فیلمنامه‌ای هوشمندانه و بازی‌های باورپذیر، تجربه‌ای متفاوت را ارائه می‌دهد. حس شوخ‌طبعی تلخ و گاهی شیرین فیلم، در کنار فضاسازی خاص خود، آن را از آثار مشابه متمایز می‌کند و تماشاگر را به فکر فرو می‌برد.

نقطه‌ی قوت اصلی «لاوا» در ترکیب جسورانه‌ی ژانرها و رویکرد خاص کارگردان به داستان است. فیلم بدون ترس از نمایش خشونت (هرچند اغلب خارج از قاب)، موفق می‌شود هم دل مخاطب را به دست آورد و هم او را به خنده وا دارد. ریتم فیلم در خدمت داستان است و کارگردانی، با وجود محدودیت‌ها، خلاقیت قابل توجهی از خود نشان می‌دهد. فیلمبرداری نیز به خوبی توانسته است حس و حال دراماتیک و کمدی فیلم را منتقل کند.

«لاوا» را می‌توان در دسته‌ی کمدی-تریلر جنایی قرار داد، اما این برچسب‌ها به تنهایی حق مطلب را ادا نمی‌کنند. این فیلم در واقع تلفیقی است از عناصر گانگستری، درام شخصی و کمدی سیاه، که با الهام از فضای پر جنب و جوش کارناوال لندن، داستانی منحصر به فرد را روایت می‌کند. این ترکیب ژانری، فضایی خاص و غیرقابل پیش‌بینی به فیلم بخشیده است.

تماشای «لاوا» لذتی است از جنس کشف یک اثر نادیده گرفته شده. این فیلم ثابت می‌کند که برای ساختن اثری تاثیرگذار، تنها یک فیلمنامه‌ی قوی و کارگردانی خلاقانه لازم است، نه لزوماً بودجه‌های کلان. «لاوا» تجربه‌ای است که در ذهن باقی می‌ماند و بارها می‌توان به آن رجوع کرد.

اگر از «لاوا» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «در بروژ» (In Bruges) به خاطر کمدی سیاه و شخصیت‌های خاکستری‌اش، «خوشبختی» (Happy-Go-Lucky) به خاطر نگاهی خاص به زندگی روزمره و شخصیت‌هایش، یا آثار کالت دیگری مانند «کلوچه شیرین» (Sweet Sixteen) را امتحان کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.