Live and Learn

اگر به دنبال نگاهی به کمدی‌های صامت و اوایل دوران سینمای ناطق هستید و کنجکاوید که چگونه فیلمسازان آن دوران با امکانات محدود، موقعیت‌های کمدی را طراحی می‌کردند، «زندگی و یادگیری» می‌تواند تجربه‌ای جالب باشد. این فیلم فرصتی است برای دیدن بازیگران آن دوره در نقش‌هایی که حول محور سوءتفاهم‌های زناشویی و موقعیت‌های ناخواسته شکل گرفته است. با توجه به امتیاز متوسط و نظرات کاربران، این اثر بیشتر برای علاقه‌مندان به تاریخ سینما و سبک کمدی‌های کلاسیک ارزش تماشا دارد.

نقاط قوت اصلی فیلم را باید در ایده اولیه و پتانسیل موقعیت کمدی نهفته در آن جستجو کرد. تقابل دو همسر و حضور یک پسر که مدام تنش‌ها را افزایش می‌دهد، می‌توانست زمینه‌ساز لحظات درخشان کمدی باشد. با این حال، اجرای این ایده‌ها گاهی کند و تکراری به نظر می‌رسد. فیلمبرداری و فضاسازی در آپارتمان، تلاش می‌کند حس محدودیت و کلافگی را منتقل کند، اما در بخش کمدی، ریتم فیلم گاهی دچار افت می‌شود و آن‌طور که باید، مخاطب را سرگرم نمی‌کند. بازی بازیگران نیز در چارچوب کلیشه‌های آن دوره قرار دارد.

«زندگی و یادگیری» در ژانر کمدی کوتاه قرار می‌گیرد و متعلق به دوران طلایی کمدی‌های هالیوود است. در این دوره، فیلم‌های کوتاه کمدی معمولاً بر پایه موقعیت‌های اغراق‌آمیز، شخصیت‌های کاریکاتورگونه و شوخی‌های فیزیکی بنا می‌شدند. این فیلم نیز سعی دارد با تکیه بر تنش‌های خانوادگی و سوءتفاهم‌ها، فضایی کمدی خلق کند، هرچند که در مقایسه با آثار برجسته‌تر این ژانر، شاید نتواند به همان اندازه موفق عمل کند. زبان اصلی فیلم انگلیسی و محصول کشور آمریکاست.

تماشای «زندگی و یادگیری» می‌تواند درک بهتری از سیر تحول کمدی در سینما به ما بدهد. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه موضوعاتی مانند روابط زناشویی، حسادت و مشکلات خانوادگی، از همان دهه‌های ابتدایی سینما، دستمایه خلق آثار کمدی بوده‌اند. همچنین، با دیدن این فیلم، با سبک کارگردانی فرد گیول و بازی بازیگرانی چون گرترود استور و ادی مک‌فیل آشنا می‌شویم. این اثر، پنجره‌ای کوچک به سوی کمدی‌های کوتاه و کمتر دیده‌شده دهه ۱۹۳۰ میلادی است.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال کمدی‌های کلاسیک با موقعیت‌های مشابه هستید، تماشای آثاری چون «روزی روزگاری در غرب» (Once Upon a Time in the West) ساخته سرجیو لئونه (به دلیل فضای داستانی و شخصیت‌پردازی)، یا شاید کمدی‌های کوتاه چارلی چاپلین و باستر کیتون را پیشنهاد می‌کنیم. همچنین، فیلم «بعضی‌ها داغشو دوست دارن» (Some Like It Hot) به دلیل پیچیدگی‌های موقعیتی و کمدی ناشی از آن، می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.