China Gate

اگر به دنبال فیلمی هندی با فضایی حماسی و مجموعه‌ای از بازیگران کارکشته و نام‌آشنا هستید، «دروازه چین» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. حضور اساتیدی چون اوم پوری، آمریش پوری، نصیرالدین شاه و دنی دنزونگپا در کنار کارگردانی راج کومار سانتوشی، تضمین‌کننده تجربه‌ای سینمایی است که فارغ از نقاط ضعف احتمالی، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. این فیلم با وجود طولانی بودن، لحظات درخشانی از بازیگری و کارگردانی را به نمایش می‌گذارد که تماشای آن را ارزشمند می‌کند.

بزرگترین نقطه قوت «دروازه چین» بدون شک بازی‌های درخشان بازیگران کهنه‌کار آن است. هر کدام از این بازیگران، با تجربه‌ای که از تئاتر و سینما دارند، به شخصیت‌های خود عمق بخشیده‌اند. کارگردانی راج کومار سانتوشی نیز در فضاسازی و هدایت بازیگران قابل تحسین است. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار کش‌دار شدن ریتم می‌شود و طولانی بودن آن ممکن است برای برخی تماشاگران خسته‌کننده باشد. همچنین، شباهت زیاد داستان به آثار کلاسیک، گاهی حس نوآوری را کمرنگ می‌کند.

«دروازه چین» در ژانر درام اکشن و ماجراجویی قرار می‌گیرد، اما رگه‌هایی از وسترن اسپاگتی را نیز در خود دارد، به خصوص در تقابل قهرمانان با یک شخصیت شرور قدرتمند در یک منطقه دورافتاده. این فیلم تلاش می‌کند تا با الهام از ساختارهای سینمای کلاسیک هند و غرب، روایتی پرحادثه و در عین حال انسانی را ارائه دهد. صحنه‌های اکشن و درگیری‌های متعدد، در کنار موسیقی متن تاثیرگذار، به فضاسازی فیلم کمک شایانی کرده است.

تماشای «دروازه چین» فرصتی است برای دیدن بازی‌های قدرتمند بازیگرانی که هر کدام به تنهایی ستاره هستند. همچنین، این فیلم نمونه‌ای خوب از سینمای هند در اواخر دهه ۹۰ میلادی است که تلاش می‌کرد تا ضمن حفظ سنت‌ها، از فرم‌های روایی جدیدتر نیز بهره ببرد. فیلمبرداری در برخی سکانس‌ها چشم‌نواز است و صحنه‌های نبرد پایانی، با وجود برخی اغراق‌ها، تاثیرگذار از آب درآمده‌اند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «شعله» (Sholay) و «کاپور و پسران» (Kapoor & Sons) را نیز تماشا کنید که هر دو به نوعی به روابط خانوادگی و رفاقت در بستری دراماتیک و گاه اکشن می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.