David Golder

تماشای «دیوید گالدر» تجربه‌ای است از سینمای کلاسیک فرانسه که هنوز هم طراوت خود را حفظ کرده است. اولین فیلم ناطق ژولین دوویویه و هری بور، بازیگر نقش اصلی، این اثر را به نقطه‌ی عطفی در کارنامه هنری آن‌ها تبدیل کرده است. دوویویه با چیره‌دستی، فضایی تیره و سنگین را خلق می‌کند که بازتاب‌دهنده‌ی آشفتگی درونی شخصیت اصلی است. بازی درخشان هری بور در نقش مردی که ثروت او را احاطه کرده اما روحش را تباه ساخته، تماشاگر را میخکوب می‌کند. اگر به درام‌های روانشناختی با ریتم متناسب و فضاسازی قوی علاقه‌مندید، این فیلم انتخابی شایسته است.

قدرت «دیوید گالدر» در بازی تاثیرگذار هری بور و کارگردانی دقیق ژولین دوویویه نهفته است. بور با تمام وجود در نقش گالدر فرو رفته و لحظات تلخ و پر اضطراب او را به شکلی باورپذیر به تصویر می‌کشد. دوویویه نیز با استفاده از تکنیک‌های فیلمبرداری و تدوین، حس خفقان و ناامیدی را به خوبی به مخاطب منتقل می‌کند. فیلمنامه، هرچند ممکن است در ابتدا کمی کند به نظر برسد، اما به تدریج لایه‌های عمیق‌تری از شخصیت‌ها و روابط پیچیده‌ی آن‌ها را آشکار می‌سازد. شاید برخی ضعف فیلم را در نمایش کلیشه‌ای برخی شخصیت‌ها بدانند، اما در مجموع، این اثر یک درام قدرتمند است.

«دیوید گالدر» در ژانر درام طبقه‌بندی می‌شود، اما رگه‌هایی از تریلر روانشناختی و حتی نقد اجتماعی را نیز در خود دارد. این فیلم که در اوایل دوران سینمای ناطق ساخته شده، هنوز از ساختار روایی و بصری سینمای صامت تاثیر پذیرفته است؛ به این معنی که تاکید زیادی بر فضاسازی، بازی‌های اغراق‌آمیزتر و روایت بصری دارد. فیلم به بررسی مضامینی چون طمع، فروپاشی خانواده، تنهایی انسان مدرن و تاثیر مخرب ثروت بر روابط انسانی می‌پردازد و در این زمینه، اثری پیشرو برای زمان خود محسوب می‌شود.

تماشای «دیوید گالدر» فرصتی است برای آشنایی با یکی از آثار مهم سینمای فرانسه در دوران طلایی آن. این فیلم نه تنها اولین تجربه ناطق کارگردان نامدار، ژولین دوویویه، و بازیگر توانا، هری بور، است، بلکه گنجینه‌ای از بازی‌های درخشان و کارگردانی استادانه را به نمایش می‌گذارد. درک بهتر سیر تحول سینمای درام و آشنایی با دیدگاه دوویویه نسبت به پیچیدگی‌های روح انسان، از دیگر دستاوردهای تماشای این اثر است. همچنین، فیلمنامه دقیق و پرداخت شخصیت‌ها، به ویژه شخصیت محوری دیوید گالدر، از نقاط قوت برجسته آن به شمار می‌آید.

اگر از تماشای درام‌های عمیق با شخصیت‌پردازی قوی و فضاسازی تاثیرگذار لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی چون «قانون طبیعت» (La Règle du jeu) اثر ژان رنوار، «قمارباز» (The Gambler) ساخته‌ی کارن شاکنازاروف، و «شهر اشباح» (Spirited Away) از هایائو میازاکی را به شما پیشنهاد می‌کنیم که هر کدام به نحوی به مضامین مشابهی پرداخته‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.