Shinrei Urabon 18: To Hoka mie Mita me

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که شما را به فکر فرو ببرد و با تصاویری غریب و ناآشنا مواجه کند، این فیلم گزینه‌ی مناسبی است. «شینری اورابون ۱۸» به جای ترساندن با جامپ‌اسکرهای آشنا، بر ایجاد فضایی سنگین و وهم‌آلود تمرکز دارد که تا مدت‌ها در ذهن باقی می‌ماند. این فیلم برای کسانی که از کلیشه‌های رایج وحشت خسته شده‌اند و به دنبال کشف ناشناخته‌ها هستند، جذاب خواهد بود.

قدرت اصلی این اثر در فضاسازی و انتخاب تصاویر است. کارگردانی «ریو ماتسوموتو» در ایجاد حس انزوا و ترس ناشی از ناشناخته‌ها موفق عمل کرده است. فیلمبرداری به گونه‌ای است که حس واقعی بودن و مستندگونه بودن تصاویر را القا می‌کند، هرچند که ماهیت فراطبیعی آن‌ها بارز است. بازی بازیگران، به ویژه «کانون سوزوهارا» و «nabana yukami»، در انتقال حس ترس و سردرگمی نقش مهمی ایفا می‌کند، هرچند که تمرکز اصلی بر خود تصاویر است.

این فیلم در زیرژانر وحشت فراطبیعی و تصاویر شوکه‌کننده (shock footage) قرار می‌گیرد که در سینمای ژاپن ریشه‌های عمیقی دارد. این سبک اغلب بر نمایش پدیده‌های ماوراءالطبیعه، ارواح و تصاویر وهم‌آور تمرکز دارد و سعی می‌کند با ایجاد حس ترس روانشناختی، مخاطب را درگیر کند. «شینری اورابون ۱۸» با فاصله‌گیری از داستان‌سرایی کلاسیک، به سمت نمایش خام و بی‌پرده‌ی تصاویر ترسناک گرایش پیدا کرده است.

مخاطب با دیدن «شینری اورابون ۱۸» تجربه‌ای منحصر به فرد از وحشت فراطبیعی را کسب می‌کند که فراتر از کلیشه‌های هالیوودی است. این فیلم به دلیل ریتم خاص و تمرکز بر تصاویر وهم‌آور، می‌تواند برای علاقه‌مندان به فیلم‌های ترسناک آسیایی که به دنبال تازگی هستند، لذت‌بخش باشد. این اثر، دریچه‌ای به دنیای تصاویر ممنوعه و ناگفته‌ها می‌گشاید.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثاری چون «Ringu» (حلقه)، «Ju-On: The Grudge» (نفرین)، «Kairo» (آبی عمیق) و «Noroi: The Curse» (نورویی: نفرین) را نیز امتحان کنید که همگی در ایجاد حس وحشت و فضاسازی استادانه عمل کرده‌اند.

این فیلم هجدهمین قسمت از سری «شینری اورابون» است. برای درک بهتر، توصیه می‌شود قسمت‌های قبلی این مجموعه را به ترتیب تماشا کنید، هرچند که هر قسمت به دلیل ساختار اپیزودیک، تا حدی مستقل نیز محسوب می‌شود.