Laggies

اگر به دنبال فيلمي هستيد که هم بتواند شما را بخنداند و هم به تفکر وادارد، «لگيز» انتخاب مناسبي است. فضاي کمدي-درام و روابط انساني که در فيلم شکل مي‌گيرد، دلنشين و واقع‌گرايانه است. بازي کيرا نايتلي در نقش زني که از بزرگ شدن فرار مي‌کند و کلويي گريس مورتز در نقش نوجواني که زودتر از سنش پخته به نظر مي‌رسد، بسيار ديدني است. اين فيلم فرصتي است تا به دوران پريشان‌ساز «بحران ربع عمر» نگاهي تازه بياندازيم.

قوت اصلي فيلم در شخصيت‌پردازي و روابط ميان کاراکترهاست. کارگرداني لين شلتون، با وجود پرداختن به مضاميني چون اضطراب و سردرگمي، ريتمي روان و دلچسب به فيلم بخشيده است. فيلمبرداري ساده و بي‌پيرايه، بر حس واقع‌گرایانه داستان افزوده و از فضاسازي‌هاي تصنعي پرهيز کرده است. فيلمنامه نيز با ظرافتي خاص، لحظات کمدي و دراماتيک را در هم آميخته است.

«لگيز» در ژانر کمدي-درام با رگه‌هاي عاشقانه قرار مي‌گيرد. اين فيلم به جاي تمرکز صرف بر موقعيت‌هاي خنده‌دار، بيشتر به جنبه‌هاي روانشناختي و احساسي شخصيت‌هايش اهميت مي‌دهد. اين دسته‌بندي، فضايي را فراهم مي‌آورد تا مخاطب بتواند با دغدغه‌هاي مگان و آنيکا همذات‌پنداري کند و در عين حال از تماشای فيلم لذت ببرد.

تماشای «لگيز» تجربه‌ای است که در آن، با لحظاتي روبرو می‌شویم که یادآور خودمان در دوره‌های مختلف زندگی است. فیلم به ما نشان می‌دهد که بزرگ شدن همیشه به معنای از دست دادن شور و شوق جوانی نیست و گاهی، یافتن خود واقعی، نیازمند پذیرش تمام جنبه‌های وجودی‌مان، حتی بخش‌های «لگ» (به معنای عقب‌مانده یا کند) است. این فیلم، داستانی درباره پیدا کردن جایگاه خود در جهان و اهمیت روابط انسانی است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «گره کور» (Lost in Translation) ساخته سوفيا کاپولا را برای فضاي مشابه و حس غربت درونی، و همچنین «خانم دیویس» (Lady Bird) ساخته گرتا گرویگ را برای پرداختن به دوران بلوغ و ارتباط با والدین تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.