The Hollywood Revue of 1929

اگر به تاریخ سینما، به‌خصوص دوران طلایی هالیوود و گذار نفس‌گیر آن از صامت به ناطق علاقه‌مند هستید، «هالیوود ریویو ۱۹۲۹» تجربه‌ای منحصر‌به‌فرد ارائه می‌دهد. این فیلم فرصتی استثنایی برای دیدن ستاره‌های بزرگی چون جان گیلبرت، نورما شیرر، باستر کیتون، لورل و هاردی در اوایل ورودشان به دنیای فیلم‌های صوتی فراهم می‌کند. همچنین، تماشای جلوه‌های ویژه نسبتاً نوآورانه آن زمان و رنگ‌های اولیه تکنی‌کالر، نگاهی اجمالی به آرزوهای تکنولوژیکی سینما در اواخر دهه ۱۹۲۰ می‌اندازد. این اثر، بیش از یک فیلم، سندی تاریخی و تصویری از روحیه تجربی هالیوود در آستانه ورود به عصری جدید است.

بی‌شک، بزرگترین نقطه قوت «هالیوود ریویو ۱۹۲۹» حضور جمعی از مشهورترین ستارگان ام‌جی‌ام در دورانی است که سینما نفس‌نفس‌زنان در حال ورود به دنیای صدا بود. شاهد بودن بازیگرانی که در سینمای صامت اوج گرفته بودند و حالا باید با صدا و آواز خود را اثبات می‌کردند، بسیار دیدنی است. شماره‌های موزیکال، به‌خصوص آن‌هایی که با خلاقیت همراه بوده‌اند، و همچنین لحظات کمدی بداهه‌پردازانه، از نقاط برجسته فیلم محسوب می‌شوند. با این حال، ساختار اپیزودیک و فقدان یک داستان منسجم، ممکن است ریتم فیلم را در بخش‌هایی کند کرده و تجربه تماشای آن را برای کسانی که به دنبال یک درام یا کمدی کلاسیک با خط داستانی مشخص هستند، دشوار سازد.

این فیلم در ژانر کمدی موزیکال طبقه‌بندی می‌شود، اما ماهیت آن بیشتر به یک «ریویو» یا نمایش صحنه‌ای شباهت دارد تا یک فیلم موزیکال روایی. «هالیوود ریویو ۱۹۲۹» تلاشی برای نمایش قابلیت‌های جدید سینمای ناطق و همچنین گردآوری استعدادهای برتر استودیو در قالب یک برنامه سرگرم‌کننده و متنوع. فضاسازی فیلم، پر زرق و برق و متناسب با استانداردهای آن دوران هالیوود است و کارگردانی، بیش از آنکه بر روایت تمرکز کند، به اجرای تک‌تک اعداد و نمایش توانایی‌های بازیگران اهمیت می‌دهد.

تماشای این فیلم در درجه اول، درک عمیق‌تری از چالش‌ها و هیجان‌های دوران گذار سینمای صامت به ناطق به شما می‌دهد. این اثر نشان می‌دهد که چگونه استودیوها و ستارگان با ابزارهای جدید دست و پنجه نرم می‌کردند و چه کسانی توانستند خود را با این تغییرات وفق دهند. همچنین، با دیدن این فیلم، با اجراهای اولیه برخی از ستاره‌های بزرگ آشنا می‌شوید که شاید در آثار بعدی‌شان کمتر دیده شوند. «هالیوود ریویو ۱۹۲۹» گنجینه‌ای از تاریخ سینماست که نمایش صحنه‌های رنگی و جلوه‌های صوتی اولیه، آن را به تجربه‌ای نوستالژیک و آموزنده تبدیل کرده است.

اگر از تماشای این فیلم لذت بردید و به تاریخ موزیکال‌های هالیوود علاقه‌مند شدید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «ملودی برادوی» (The Broadway Melody) محصول ۱۹۲۹ را که اولین موزیکال ناطق برنده اسکار بود، یا «۴۲ خیابان» (42nd Street) محصول ۱۹۳۳ را که نمونه‌ای عالی از موزیکال‌های دوران رکود است، تماشا کنید. همچنین، اگر به کمدی‌های اولیه لورل و هاردی و باستر کیتون علاقه دارید، آثار مستقل آن‌ها را نیز از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.