For a Good Time, Call...

اگر به دنبال یک کمدی متفاوت، سرگرم‌کننده و جسور هستید که ضمن خنداندن مخاطب، لایه‌هایی از درام انسانی و روابط پیچیده را نیز به نمایش بگذارد، این فیلم انتخاب خوبی است. «برای یک تماس خوب، صدا کن...» با ریتم مناسب و بازی‌های گیرا، تجربه‌ای نوستالژیک از کمدی‌های مستقل دهه ۲۰۱۰ را ارائه می‌دهد که در آن شوخی‌های رکیک با لحظات احساسی دلنشین در هم آمیخته است.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی دو شخصیت اصلی، لورن و کیتی، و شیمی بین بازیگران، لورن میلر روگن و آری گراینور، نهفته است. آن‌ها به خوبی از پس ایفای نقش زنانی برآمده‌اند که با وجود تفاوت‌های اساسی، پیوندی ناگسستنی میانشان شکل می‌گیرد. کارگردانی جیمی تراویس نیز موفق شده تا فضایی صمیمی و در عین حال پرانرژی را برای روایت داستان فراهم کند، هرچند گاهی فیلمنامه می‌توانست از پرداختن به برخی جزئیات صرف‌نظر کند تا انسجام بیشتری داشته باشد.

این فیلم در ژانر کمدی قرار می‌گیرد، اما با توجه به مضامین و زبان صریح، رده‌بندی R را دریافت کرده است. این اثر بیشتر به کمدی‌های دوست‌داشتنی زنانه (Gal Pal Comedy) شباهت دارد که در آن تمرکز اصلی بر روابط میان زنان است، اما با این تفاوت که «برای یک تماس خوب، صدا کن...» پا را فراتر گذاشته و به موضوعاتی می‌پردازد که معمولاً در کمدی‌های رایج کمتر به آن‌ها پرداخته می‌شود.

این فیلم در گیشه موفقیت چشمگیری نداشت، اما در میان مخاطبان کمدی‌های مستقل جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد. موفقیت آن بیشتر در توانایی‌اش برای ایجاد تعادل میان شوخی‌های جنسی و لحظات واقعی انسانی است. بازی آری گراینور به خصوص مورد تحسین قرار گرفت و بسیاری او را ستاره فیلم دانستند. همچنین، حضور افتخاری چهره‌هایی چون سث روگن، به جذابیت فیلم افزوده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم کمدی‌های «دوستان بد» (Bridesmaids) و «عروسی چارلی» (Charlie's Wedding) را نیز تماشا کنید که فضایی مشابه و شوخ‌طبعی زنانه دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.