Mac & Devin Go to High School

اگر از طرفداران دو ستاره فیلم، اسنوپ داگ و ویز خلیفا هستید و به دنبال یک کمدی سبک و بی‌دردسر هستید که بتوانید در حالت آرامش (یا حتی سرخوشی!) از آن لذت ببرید، این فیلم می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. «مک و دولین» تلاش می‌کند تا حس و حال فیلم‌های کمدی دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی با محوریت موسیقی را زنده کند و در این راه، با اتکا به کاریزمای بازیگرانش، لحظات سرگرم‌کننده‌ای را ارائه می‌دهد. فضاسازی فیلم، هرچند ساده، اما موفق می‌شود حس و حال یک دورهمی دوستانه و بی‌خیال را منتقل کند.

بزرگترین نقطه قوت فیلم، بدون شک، حضور و تعامل اسنوپ داگ و ویز خلیفا است. شیمی بین این دو هنرمند، بار اصلی کمدی فیلم را به دوش می‌کشد و باعث می‌شود حتی ضعف‌های فیلمنامه یا کارگردانی آماتورگونه‌ی آن کمتر به چشم بیاید. فیلم به هیچ وجه ادعای هنری بودن ندارد و مخاطبش را هم از ابتدا در جریان قرار می‌دهد که باید انتظار چه چیزی را داشته باشد؛ یک فیلم سرگرم‌کننده و گاهی احمقانه که قرار نیست ذهن شما را درگیر کند. بازی‌ها، به خصوص از جانب اسنوپ داگ، در چارچوب نقش‌های کلیشه‌ای خودشان قابل قبول است، هرچند نباید انتظار نمایش توانایی‌های آکادمیک بازیگری را داشت.

«مک و دولین می‌رن دبیرستان» متعلق به ژانر کمدی استونر (Stoner Comedy) است، زیرژانری که در آن مصرف مواد مخدر (به خصوص ماری‌جوانا) بخشی جدایی‌ناپذیر از داستان و شوخی‌هاست. این فیلم تلاش می‌کند تا میراث‌دار کمدی‌های کلاسیک این ژانر مانند آثار چیچ و چونگ باشد، اما با لحنی امروزی‌تر و با حضور دو ستاره موسیقی رپ. فیلمبرداری و تدوین، ریتم نسبتاً سریعی دارد اما در پرداخت جزئیات و ایجاد فضاسازی عمیق، حرف چندانی برای گفتن ندارد و بیشتر بر پایه دیالوگ‌ها و موقعیت‌های کمدی استوار است.

تماشای این فیلم می‌تواند تجربه‌ای مفرح و آرامش‌بخش برای علاقه‌مندان به موسیقی هیپ هاپ و کمدی‌های بی‌پرده باشد. فیلم موفق می‌شود تا حدودی حس نوستالژیک فیلم‌های کمدی موزیکال دهه ۸۰ را تداعی کند و فرصتی است برای دیدن اسنوپ داگ و ویز خلیفا در موقعیت‌هایی متفاوت از آنچه در موزیک ویدیوهایشان می‌بینیم. اگر با دیدی باز و بدون انتظار زیاد به سراغ فیلم بروید، احتمالاً لحظات خنده‌داری را تجربه خواهید کرد.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال کمدی‌های مشابه با موسیقی و فضای دوستانه هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «Friday» (۱۹۹۵) با بازی آیس کیوب، «Super High Me» (۲۰۰۷) برای درک عمیق‌تر ژانر استونر کمدی، یا حتی «Dazed and Confused» (۱۹۹۳) ریچارد لینکلیتر را که فضایی مشابه در دوران دبیرستان دارد، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.