The Samaritan

اگر از طرفداران ساموئل ال. جکسون هستید و فیلم‌های جنایی با فضاسازی تیره و شخصیت‌های خاکستری را می‌پسندید، «ساماریتان» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. بازی جکسون، همچون همیشه، قابل توجه است و او به خوبی از پس ایفای نقش مردی برآمده که میان میل به رستگاری و کشش گذشته گرفتار شده است. فیلم با وجود ریتم نسبتاً متعادل و فیلمبرداری مناسب، تجربه‌ی سرگرم‌کننده‌ای را ارائه می‌دهد.

قدرت اصلی فیلم در بازی‌های خوب بازیگران، به‌ویژه ساموئل ال. جکسون و لوک کیربی است که تنش و درام لازم را به صحنه‌ها تزریق می‌کنند. همچنین، تلاش فیلم برای بازآفرینی حال و هوای نوآرهای کلاسیک با استفاده از فضاسازی تیره و موسیقی متن، قابل تقدیر است. با این حال، فیلمنامه در برخی نقاط دچار ضعف می‌شود و منطق برخی اتفاقات داستانی زیر سوال می‌رود.

«ساماریتان» در دسته فیلم‌های نئو-نوآر و تریلرهای جنایی قرار می‌گیرد. این ژانر که در دهه‌های گذشته محبوبیت زیادی داشت، اغلب بر شخصیت‌های پیچیده، فضاهای تاریک، معماهای جنایی و پایان‌های غافلگیرکننده تمرکز دارد. فیلم تلاش می‌کند تا با حفظ عناصر اصلی این ژانر، داستانی امروزی‌تر را روایت کند، اما گاهی در تقلید از آثار کلاسیک، اصالت خود را از دست می‌دهد.

تماشای «ساماریتان» تجربه‌ای است از تلاش برای فرار از گذشته و مواجهه با عواقب انتخاب‌ها. فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه زخم‌های قدیمی و روابط پیچیده می‌توانند مانع از شروعی دوباره شوند. بازی تاثیرگذار ساموئل ال. جکسون و فضاسازی فیلم، از نقاط قوت آن محسوب می‌شود که می‌تواند مخاطب را تا انتها با خود همراه کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «خیابان‌های پایین» (Lower City) با فضایی مشابه و درام جنایی قوی، یا «راننده خشمگین» (Drive) با شخصیت‌پردازی عمیق و کارگردانی استادانه را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.