Baby Blue

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک مستقل با فضایی نوستالژیک و ریتمی نسبتاً سریع هستید، «بیبی بلو» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. ترکیب عناصر «وحشت فناورانه» با فرمت «تصاویر پیدا شده» و ادای دین به آثار کلاسیک ژانر، تجربه‌ای منحصر به فرد را ارائه می‌دهد. بازی جوانان گروه، به‌خصوص در خلق حس واقعی بودن و اضطراب، قابل قبول است و می‌تواند مخاطب را با خود همراه کند.

نقطه قوت اصلی فیلم در ایده‌ی اولیه‌اش نهفته است؛ تلاقی دنیای مجازی پادکست‌های جنایی با واقعیتی ترسناک و مرگبار. کارگردانی آدام میسون تلاش می‌کند تا با استفاده از فیلمبرداری پویا و تدوین نسبتاً سریع، حس تعلیق را حفظ کند. با این حال، گاهی فیلمنامه از پتانسیل داستانی خود به درستی استفاده نمی‌کند و برخی شخصیت‌ها عمق کافی ندارند. بودجه محدود فیلم نیز در برخی صحنه‌ها مشهود است، اما در مجموع، تلاش برای ارائه‌ی یک اثر سرگرم‌کننده در ژانر وحشت قابل تقدیر است.

«بیبی بلو» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد و عناصری از اسلشر، وحشت فراطبیعی و حتی فیلم‌های «موجود در حال تعقیب» را با هم ترکیب می‌کند. این فیلم تلاش دارد تا با وام گرفتن از فرمت پادکست و ویدئوهای آنلاین، روایتی مدرن به داستان خود ببخشد و مخاطب جوان امروزی را درگیر کند. ادای دین‌های متعدد به فیلم‌های ترسناک شناخته‌شده، نشان از شناخت سازندگان از تاریخچه این ژانر دارد.

این فیلم سعی دارد با ترکیب فرمت‌های مختلف و ارجاعات سینمایی، تجربه‌ای تازه به مخاطب ارائه دهد. فضاسازی فیلم و تلاش برای ایجاد حس اضطراب و پارانویا در میان شخصیت‌ها، از جمله نقاط مثبت آن محسوب می‌شود. همچنین، بازی خوب برخی از بازیگران جوان، لایه‌ای از واقع‌گرایی به اثر افزوده است.

اگر از فضاهای وهم‌آلود و داستان‌های جنایی واقعی که رنگ و بوی ترسناک به خود گرفته‌اند لذت بردید، تماشای آثاری چون «جیغ» (Scream)، «آنچه در تاریکی انجام می‌دهیم» (What We Do in the Shadows) با رویکرد کمدی-ترسناک، یا «کلبه‌ای در جنگل» (The Cabin in the Woods) که به شکلی هوشمندانه کلیشه‌های ژانر وحشت را به بازی می‌گیرد، می‌تواند برایتان جذاب باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.