Boy Bastos

اگر به دنبال یک کمدی سبک و سرگرم‌کننده با چاشنی جسارت و نگاهی متفاوت به مسائل بلوغ هستید، «پسر باستوس» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم با بازی‌های قابل قبول و کارگردانی که سعی در ایجاد فضایی پویا دارد، تجربه‌ای متفاوت از سینمای کمدی فیلیپین را ارائه می‌دهد. فیلمبرداری و فضاسازی اثر، اگرچه در سطح آثار بزرگ هالیوودی نیست، اما در خدمت داستان و انتقال حس شوخ‌طبعی و گاهی سرخوردگی شخصیت اصلی، موفق عمل می‌کند. تماشای این فیلم برای کسانی که از کلیشه‌های رایج خسته شده‌اند و به دنبال اثری با رویکردی صریح‌تر هستند، توصیه می‌شود.

قدرت اصلی «پسر باستوس» در جسارت پرداختن به موضوعاتی است که اغلب تابو تلقی می‌شوند. کارگردان، ویکتور ویلانوئوا، با استفاده از لحنی کمدی و گاهی اغراق‌آمیز، تلاش کرده تا فضایی را ایجاد کند که در آن شخصیت‌ها بتوانند آزادانه درباره امیال و کنجکاوی‌های خود صحبت کنند. بازی ویلبرت راس در نقش فلیکس، به خوبی توانسته سردرگمی و شور جوانی را به تصویر بکشد. با این حال، باید در نظر داشت که فیلم در برخی لحظات ممکن است به ورطه‌ی کلیشه‌ها سقوط کند و عمق کافی در شخصیت‌پردازی‌ها دیده نشود. ریتم فیلم در بخش‌هایی افت می‌کند، اما در مجموع، تلاش برای ارائه یک کمدی نه‌چندان متعارف قابل تقدیر است.

«پسر باستوس» در ژانر کمدی قرار می‌گیرد، اما با زیرلایه‌هایی از درام بلوغ و حتی نگاهی به مسائل اجتماعی مرتبط با روابط جنسی و درک نادرست از آن. این فیلم در دسته‌ی کمدی‌های رمانتیک یا کمدی‌های موقعیت قرار می‌گیرد، اما با توجه به صراحت در پرداخت موضوع، می‌توان آن را در زیرمجموعه‌ی کمدی‌های جسورانه یا حتی کمدی‌های نوجوانانه با تم بزرگسالانه طبقه‌بندی کرد. سینمای فیلیپین در سال‌های اخیر تلاش کرده تا با تولید آثار متنوع، بازار منطقه‌ای و جهانی را هدف قرار دهد و «پسر باستوس» نمونه‌ای از این تلاش در جهت کشف موضوعات جدید و مخاطبان جوان‌تر است.

این فیلم به مخاطب فرصت می‌دهد تا با دیدی بازتر به مسائل بلوغ و شکل‌گیری هویت جنسی نگاه کند. «پسر باستوس» با ایجاد موقعیت‌های طنزآمیز و گاهی شرم‌آور، به مخاطب یادآوری می‌کند که کنجکاوی‌های جنسی بخش طبیعی از رشد انسان است و نباید با قضاوت‌های سختگیرانه با آن برخورد کرد. فیلمنامه سعی دارد با پرهیز از شعارزدگی، داستانی را روایت کند که در عین سرگرم‌کننده بودن، پیام‌هایی ظریف درباره پذیرش خود و دیگران را نیز منتقل کند. این اثر در تلاش است تا کلیشه‌های جنسیتی رایج را به چالش بکشد و فضایی برای گفتگوی آزادتر درباره این موضوعات فراهم آورد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم کمدی‌های نوجوانانه و بلوغ‌محور دیگری مانند «سوپرbad» (Superbad) یا «کتابخانه بارت» (The Bartkira Project) را نیز امتحان کنید که با نگاهی طنزآمیز به چالش‌های دوران نوجوانی می‌پردازند. همچنین، اگر به کمدی‌های جسورانه‌تر با رویکرد مشابه علاقه‌مندید، ممکن است فیلم «امریکن پای» (American Pie) نیز برایتان جذاب باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.