Ember Days

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و خارج از چارچوب‌های معمول سینما هستید و کنجکاوید که نتیجه‌ی یک تلاش پرشور اما آماتور در ساخت فیلم فانتزی چگونه از آب درمی‌آید، «روزهای اخگری» می‌تواند برایتان جالب باشد. این فیلم شاید از نظر فنی و اجرایی بسیار ضعیف باشد، اما صداقت و جدیت عجیبی در پرداخت داستان و شخصیت‌ها به کار رفته که می‌تواند برای برخی مخاطبان جذابیت داشته باشد. تماشای آن بیشتر شبیه به تماشای یک مستند از پشت صحنه یک رویداد خاص فرهنگی یا هنری است تا یک فیلم داستانی معمول.

نقاط قوت فیلم «روزهای اخگری» بسیار کمرنگ و عمدتاً در حوزه ایده‌پردازی و تلاش کارگردان و بازیگران برای ارائه‌ی جدی مفاهیم داستانی نهفته است. فیلم در تلاش است تا با ترکیب عناصر مختلف اساطیری و مذهبی، فضایی منحصر به فرد خلق کند و بازیگران با تمام محدودیت‌های اجرایی، با تمام وجود سعی در باورپذیر کردن نقش‌های خود دارند. اما این تلاش‌ها در نهایت به دلیل ضعف شدید در فیلمبرداری، تدوین، جلوه‌های ویژه و فیلمنامه، به هدر می‌رود و اثر را به سمت تجربه‌ای ناامیدکننده سوق می‌دهد.

«روزهای اخگری» در ژانر فانتزی اکشن قرار می‌گیرد، اما به دلیل بودجه‌ی بسیار محدود و رویکرد خاص کارگردان، بیشتر به سمت فیلم‌های مستقل و کم‌هزینه با تمایل به واقع‌گرایی در اجرا (با وجود ماهیت فانتزی داستان) متمایل می‌شود. این فیلم شباهت‌هایی در ایده‌های داستانی به آثاری چون «پرونده‌های دردن» (Dresden Files) دارد، اما در اجرا فاصله‌ی بسیار زیادی با آن‌ها دارد. سبکی که در فیلم شاهد هستیم، بیشتر یادآور فیلم‌های ساخته شده توسط علاقه‌مندان با ابزار ابتدایی است تا تولیدات حرفه‌ای ژانر فانتزی.

تماشای «روزهای اخگری» می‌تواند تجربه‌ای باشد برای درک این موضوع که چگونه شور و علاقه به تنهایی برای خلق یک اثر سینمایی کافی نیست و نیازمند مهارت‌های فنی و هنری لازم نیز هست. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه ایده‌های خوب می‌توانند در صورت اجرای ضعیف، به اثری دور از انتظار تبدیل شوند. همچنین، اگر به دنبال کشف آثار کمتر دیده‌شده و تجربه‌های سینمایی نامتعارف هستید، این فیلم می‌تواند در این دسته قرار گیرد.

اگر از جنبه‌ی تلاش برای خلق دنیای فانتزی و عناصر ماجراجویانه در «روزهای اخگری» خوشتان آمده، شاید بد نباشد نگاهی به فیلم‌هایی با بودجه‌ی کم اما ایده‌های خلاقانه در ژانر فانتزی بیندازید، مانند «برزیل» (Brazil) تری گیلیام که با وجود تفاوت‌های سبکی، در فضاسازی و روایت منحصر به فرد است، یا آثار مستقل‌تری که سعی در نوآوری در ژانر دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.