Sick Boy

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک مستقل و کم‌هزینه با تمرکز بر ایجاد اضطراب و تعلیق هستید، «بیمار روانی» می‌تواند انتخابی قابل تأمل باشد. این فیلم با وجود ریتینگ پایین، توانسته در برخی لحظات حس ترس و نگرانی را به خوبی منتقل کند و بازی خوب بازیگر نقش اول، اسکای مک‌کول بارتوسیاک، در کنار حضور دبی راشن، از نقاط قوت آن محسوب می‌شود. ایده‌ی اصلی فیلم، پتانسیل خوبی برای گسترش و تبدیل شدن به اثری قوی‌تر در صورت بودجه بیشتر را دارد.

با وجود بودجه محدود، فیلم در فضاسازی و ایجاد حس ناامنی موفق عمل کرده است. چهره‌پردازی و ظاهر «بیماران» در فیلم، به خصوص در مقایسه با آثار مشابه، ترسناک‌تر به نظر می‌رسد. ریتم فیلم در نیمه دوم سرعت می‌گیرد و دلهره‌ی مخاطب را افزایش می‌دهد. با این حال، فیلمنامه می‌توانست جزئیات بیشتری داشته باشد و برخی بازی‌ها، به خصوص شخصیت دوست پسر، کمی ضعیف به نظر می‌رسند.

«بیمار روانی» در ژانر وحشت و هیجان قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند تا با الهام از فیلم‌هایی مانند «۲۸ روز بعد» (28 Days Later)، داستانی در مورد شیوع یک بیماری یا وضعیت غیرعادی را در مقیاسی کوچک‌تر روایت کند. این فیلم به جای تمرکز بر جلوه‌های ویژه سنگین، بر تنش روانی و درام حاصل از موقعیت‌های ترسناک تکیه دارد.

این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با داستانی ساده و فضایی محدود، حس ترس و اضطراب را به مخاطب القا کرد. کارگردانی تلاش کرده تا با تکیه بر بازی بازیگران و فیلمبرداری، تنش را حفظ کند. «بیمار روانی» تجربه‌ای است که می‌تواند علاقه‌مندان به فیلم‌های ترسناک مستقل را راضی نگه دارد، به خصوص اگر به دنبال داستانی با پیچش‌های غیرمنتظره نباشند و صرفاً از حس تعلیق لذت ببرند.

اگر از فضای دلهره‌آور و داستان‌های رازآلود «بیمار روانی» لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی چون «خانه امن» (Safe House) با فضاسازی پرتنش و «نفس نکش» (Don't Breathe) که در آن شخصیت‌ها در یک محیط بسته با تهدیدی روبرو می‌شوند، می‌تواند تجربه‌ی مشابهی را برایتان رقم بزند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.