The Last Son

اگر به دنبال یک وسترن مدرن با فضاسازی سنگین و اتمسفر غریب هستید، «آخرین پسر» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. سم ورثینگتون در نقش اصلی، حضوری قدرتمند و تاثیرگذار دارد و تلاش می‌کند تا بار دراماتیک فیلم را به دوش بکشد. فیلمبرداری اثر نیز چشم‌نواز است و مناظر خشن و سرد غرب وحشی را به زیبایی به تصویر می‌کشد. همچنین، موسیقی متن خاص و گاهی الکترونیک فیلم، به فضاسازی منحصر به فرد آن کمک می‌کند.

نقاط قوت فیلم در بازی خوب سم ورثینگتون، فیلمبرداری خیره‌کننده و فضاسازی خاص آن نهفته است. کارگردانی تیم ساتون تلاش کرده تا حسی از سنگینی و تقدیرگرایی را به اثر تزریق کند. با این حال، ضعف اصلی فیلم در فیلمنامه و ریتم کند آن است. برخی صحنه‌ها کشدار به نظر می‌رسند و گاهی فیلمنامه از منطق داستانی فاصله می‌گیرد. دیالوگ‌های مینیمال در کنار سرعت پایین روایت، ممکن است برای همه تماشاگران جذاب نباشد.

«آخرین پسر» سعی دارد عناصر وسترن کلاسیک را با المان‌های فانتزی و درام روانشناختی ترکیب کند. این فیلم در ژانر وسترن تاریک قرار می‌گیرد، جایی که قهرمانان خاکستری هستند و تقدیر نقش پررنگی ایفا می‌کند. ترکیب این ژانرها، اثری را خلق کرده که شاید برای طرفداران سرسخت وسترن‌های سنتی کمی عجیب باشد، اما برای کسانی که به دنبال تجربه‌های نو در این سبک هستند، می‌تواند جذاب باشد.

فیلم «آخرین پسر» با وجود ضعف‌هایش، توانسته نظر برخی منتقدان و تماشاگران را به خود جلب کند. بازی قوی سم ورثینگتون و ماشین گان کلی، فیلمبرداری چشم‌نواز و موسیقی متن متفاوت، از جمله جنبه‌های مثبت این اثر به شمار می‌روند. این فیلم نشان می‌دهد که حتی در ژانری کهن مانند وسترن، هنوز فضا برای تجربه‌های جدید وجود دارد، هرچند که اجرای این ایده‌ها همیشه موفقیت‌آمیز نباشد.

اگر از فضای تاریک و شخصیت‌پردازی دراماتیک «آخرین پسر» لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی چون «سرزمین تسلط نیافته» (There Will Be Blood) با بازی خیره‌کننده‌ی دنیل دی-لوئیس و فضاسازی خاصش، یا «پیش از آنکه آنها بیدار شوند» (Before They Make Me Run) با حال و هوای جنایی و پرتنش را پیشنهاد می‌کنیم.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.