Diary of Dreams: May 22, 2010

اگر به دنبال تجربه‌های سینمایی متفاوت و خارج از چارچوب‌های معمول هستید، این فیلم کوتاه اسپانیایی می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. «خاطرات رؤیاها» با رویکردی سورئال و شخصی، مخاطب را به سفری در ناخودآگاه دعوت می‌کند. فضاسازی گیرا و اتمسفر رازآلود فیلم، به همراه فیلمبرداری خلاقانه، تجربه‌ای بصری و ذهنی خاص را برای بیننده رقم می‌زند که تا مدت‌ها در ذهن او باقی خواهد ماند.

نیروی اصلی این فیلم در ایده‌ی بکر و اجرای جسورانه‌ی آن نهفته است. کارگردانی دنیل آباد در تلاش برای به تصویر کشیدن دنیای رؤیا، موفق شده است فضایی مه‌آلود و وهم‌آلود خلق کند. بازی Paul Adkin نیز در این میان، با کمترین دیالوگ، نقش مهمی در انتقال حس و حال فیلم ایفا می‌کند. با این حال، کوتاهی اثر و ماهیت رؤیایی آن ممکن است برای برخی مخاطبان که به دنبال داستان‌های خطی و سرراست هستند، چالش‌برانگیز باشد.

این فیلم در ژانر فانتزی و مرموز دسته‌بندی می‌شود، اما ماهیت شخصی و تجربی آن، آن را از آثار فانتزی رایج متمایز می‌کند. «خاطرات رؤیاها» بیشتر به سمت سینمای آوانگارد و هنری گرایش دارد تا سینمای تجاری. ایده ثبت و تماشای مجدد یک رؤیا، دریچه‌ای به سوی کاوش در ذهن و روان انسان باز می‌کند و آن را در رده‌ی آثاری قرار می‌دهد که به دنبال کشف زوایای پنهان واقعیت و خیال هستند.

تماشای «خاطرات رؤیاها: ۲۲ مه ۲۰۱۰» فرصتی است برای درک چگونگی تبدیل یک تجربه‌ی شخصی و ذهنی (رؤیا) به یک اثر سینمایی. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با ابزارهای سینمایی، دنیای درونی و گاه غیرمنطقی رؤیاها را به تصویر کشید. همچنین، این اثر می‌تواند الهام‌بخش فیلمسازان جوان و علاقه‌مندان به سینمای تجربی باشد تا ایده‌های خلاقانه خود را بدون ترس از کلیشه‌ها به مرحله‌ی اجرا درآورند.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثاری با فضاسازی مشابه و کاوش در رؤیا و واقعیت هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «Mulholland Drive» دیوید لینچ، «Eternal Sunshine of the Spotless Mind» میشل گوندری، و همچنین سریال «Black Mirror» را در ژانر علمی-تخیلی و روانشناختی مشاهده کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.