This Was a Woman

اگر به داستان‌های روانشناختی که در آن‌ها شخصیت‌پردازی قوی نقش محوری دارد، علاقه‌مند هستید، «زنی که بود» انتخابی ایده‌آل است. بازی درخشان سونیا درسدل در نقش سیلویا، ستودنی است و او به خوبی توانسته تصویری ماندگار از زنی با انگیزه‌های پیچیده و رفتارهای مخرب ارائه دهد. ریتم فیلم، گرچه ممکن است برای برخی کند به نظر برسد، اما به آرامی تنش را بالا می‌برد و تماشاگر را درگیر معماهای درونی شخصیت‌ها می‌کند.

بزرگترین نقطه قوت فیلم، بدون شک، اجرای سونیا درسدل است. او با حضوری کاریزماتیک و در عین حال ترسناک، شخصیت سیلویا را به گونه‌ای به تصویر می‌کشد که تماشاگر را همزمان مجذوب و منزجر می‌کند. این بازی، که یادآور نقش‌آفرینی‌های قدرتمند در درام‌های گوتیک است، بار اصلی فیلم را بر دوش می‌کشد و آن را از یک ملودرام صرف فراتر می‌برد. کارگردانی ولان نیز در هدایت بازیگران و حفظ حس تعلیق موفق عمل کرده است.

«زنی که بود» در ژانر درام جنایی طبقه‌بندی می‌شود، اما ریشه‌های آن عمیقاً در ملودرام‌های خانوادگی دهه چهل میلادی تنیده شده است. این فیلم با تمرکز بر جنبه‌های تاریک روان انسان و نمایش فروپاشی اخلاقی، شباهت‌هایی با آثار معروفی چون «ملکه زنبور» (Queen Bee) یا «هریت کریگ» (Harriet Craig) دارد، اما رویکرد بریتانیایی آن به این موضوع، فضایی منحصر به فرد به آن بخشیده است. موسیقی متن وهم‌آلود میشا اسپولیانسکی نیز به فضاسازی قوی فیلم کمک شایانی می‌کند.

هدف سیلویا در این بازی قدرت، فراتر از منافع مادی صرف است؛ او به دنبال کنترل مطلق بر اطرافیان و فرار از حس خفقان ناشی از زندگی روزمره است. فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه این عطش سیری‌ناپذیر برای اعمال اراده‌ی خود، نه تنها زندگی دیگران، بلکه در نهایت خود او را نیز تباه می‌کند. او برای رسیدن به اهدافش از هیچ دسیسه‌ای فروگذار نمی‌کند و همین امر، او را به شخصیتی چندوجهی و جذاب تبدیل کرده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «ساده‌لوح» (The Innocents) با فضاسازی گوتیک مشابه، «کشتن پرنده مقلد» (To Kill a Mockingbird) برای درام خانوادگی و نمایش پیچیدگی‌های اخلاقی، و «شکاف» (The Deep End) را برای بررسی جنبه‌های روانشناختی و تنش‌های درونی تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.